Foro Social de Ferrol Terra

Como podemos frear a perda de dereitos, ... relatorio de Suso Díaz

2012-02-05T23:40:00.002+01:00

COMO PODEMOS FREAR A PERDA DE DEREITOS
Por Xesús Díaz Díaz -Suso Díaz, obreiro metalúrxico, xubilado de ASTANO, activista sindical e analista político.

Quixera comezar polo final contestando que é posible frear a perda de dereitos si os e as traballadoras e as persoas individual e colectivamente participamos, nos organizamos e nos mobilizamos na súa defensa. Cando nos agreden témonos que defender e a única forma é a participación nos partidos políticos de esquerda, sindicatos de clase e movementos sociais (ecoloxistas, feministas, AAVV, APAs, etc.) imprescindible para organizar as mobilizacións necesarias que eviten o recorte de dereitos e, aínda máis, os amplíen. Se non hai organización dificilmente podemos combater a un sistema capitalista que non só é inmoral e inxusto senón que é un sistema depredador e todos os cualificativos que se queira, que todos son válidos.

Pero antes de chegar ao final quixera falar dalgunhas cousas do pasado. É certo que neste momento de crise perdemos dereitos de forma acelerada pero convén non esquecer que vímolos perdendo dende o inicio dos anos 80 (Reagan, Thatcher) coa extensión do discurso único neoliberal urbi et orbi a todos os lugares do planeta: dende a vila máis pequena ata a cidade máis grande. Discurso único que, en parte, foi asumido pola socialdemocracia o que ten graves consecuencias para a cidadanía. Con elo o sistema capitalista consegue rachar a primacía que tiñan os valores de esquerda na sociedade dende o final da II Guerra Mundial para impoñer os valores da dereita.

Por exemplo, estes días o ministro de Traballo, Valeriano Gómez, quérenos vender que é mellor que un ou unha moza traballe con contrato temporal a que permaneza no paro, como si fora inexorable a precariedade dos e das mozas para ter un posto de traballo. Ben, iso mesmo xa llo escoitamos a Felipe González no ano 1984 para xustificar a extensión da contratación temporal para empregos que eran fixos e permanentes nas empresas. Pois ben, para que serviron esas políticas, cales foron os seus resultados? Para nada, as e os mozos seguen a sufrir unhas taxas de precariedade e de paro insoportables. O discurso de González e Gómez é un discurso mentireiro e o saben: con el só pretenden xustificar desregular e precarizar o mercado de traballo. Os resultados desas políticas son coñecidos: a contratación temporal pasou do 13% en 1987 a máis do 30% na segunda metade dos 90. España triplicaba a taxa de contratos temporais da UE-15; aínda hoxe, con 5 millóns de parados, máis que duplicamos esa taxa. Somos o pais con cifras mais vergoñentas de contratos temporais: cada mes en torno ao 93-95% do total de contratos que se realizan son temporais. Miles deles feitos en fraude de lei sen que o goberno do PSOE articule ningunha medida efectiva para combater esa fraude. Á vez esa precariedade non resolve o problema do paro como aseguran dende o goberno: aí están os 5 millóns de parados, cifra insólita no contexto da UE; incluso nos anos de maior crecemento económico o paro rondaba os 2 millóns. En fin, coa aplicación destas políticas neoliberais España ostenta tres tristes “records”: ser o país con maior paro, con maior precariedade e con maior taxa de accidentes de traballo.

A precariedade provoca unha tremenda inxustiza no traballador ou traballadora que sofre esta situación. A ninguén se lle escapa que un traballador temporal non pode exercer os seus dereitos, non pode exercer a súa dignidade como persoa e traballador porque si os exerce é inmediatamente despedido ou non se lle renova o contrato, que é exactamente o mesmo. Por iso non teñen máis remedio que aceptar xornadas máis longas e salarios máis baixos que as fixadas nos convenios, porque saben, ademais, que os gobernos non poñen os medios para perseguir esta fraude. En bastantes casos a situación destes traballadores é case de escravismo.

Pero, no fondo, estas políticas pretenden outro obxectivo; afectando individualmente aos traballadores representan un ataque ao movemento sindical. A partir da precariedade do traballo os sindicatos de clase perden capacidade de mobilización. Con isto non pretendo xustificar a pasividade actual dos sindicatos senón subliñar un feito real. Cando se convocan mobilizacións os temporais non poden tomar a decisión de secundalas e iso afecta tamén aos e as fixas; por iso dende as empresas con moita temporalidade demandan aos sindicatos piquetes que xustifiquen a súa non asistencia ao traballo ou si queren, a súa participación na mobilización. Hoxe hai que facer mais esforzo que antes -cando non existía a precarización- para conseguir o éxito das mobilizacións.

No mesmo sentido a socialdemocracia ten asumido outros valores da dereita en materia social como, por exemplo, o recorte de pensións para consolidar -din- a súa sostibilidade. Si Felipe González provocou a primeira folga xeral do período democrático en España contra o recorte de pensións en 1985, o goberno de Zapatero ven de aplicar un novo recorte na súa cuantía e a ampliación da idade de xubilación ata os 67 anos. Os argumentos do goberno para xustificar estas medidas non se sosteñen: a ameaza de que o sistema vai quebrar no ano 2040 é pura ficción. A este respecto lembren cando La Caixa, nun “sisudo” informe feito por economistas neoliberais, afirmaba que o sistema público de pensións quebraría no ano 2000. Que sabios! Mellor, que lacaios do sistema financeiro que deberían ser castigados por mentir deste xeito! O que pretenden, claro, é debilitar o sistema público, asustar á cidadanía e potenciar os fondos privados de pensións. Lembren que, hoxe, malia a crise o fondo de reserva das pensións públicas ascende a máis de 64.000 millóns de euros.

Outro tanto pódese dicir da redución de impostos, asumido pola socialdemocracia. Non esquezamos que os impostos foron o instrumento fundamental para crear os estados de benestar despois da II Guerra Mundial. Ademais os importantes sistemas fiscais en EEUU e Europa deron lugar ao período de maior e de máis grande desenvolvemento económico dos países. Incluso sendo presidente o xeneral republicano Eisenhower, o tipo nominal para os máis ricos acadaba o 91%! Foron Reagan -que baixou o tipo para os ricos ao 28%!- e Margaret Thatcher os que, en aplicación das teorías dos economistas da escola de Chicago, involucionaron a fiscalidade para reducir o estado ao mínimo privatizando ás empresas e os servizos públicos esenciais.

En España, Aznar con dúas reducións de impostos e Zapatero con unha -fundamentalmente aos ricos e as grandes empresas- diminuíron os ingresos do estado en torno a 23.000 millóns de euros ao ano. O frívolo de Zapatero chegou afirmar que baixar os impostos era de esquerdas. As consecuencias desas reducións de impostos teñen graves consecuencias dende o inicio da crise pola forte redución dos ingresos do estado. Así Zapatero, en Maio de 2010, en vez de establecer unha reforma fiscal que aumentara os ingresos, como mínimo neses 23.000 millóns de euros ao ano, optou polas consabidas receitas neoliberais e pola mal chamada política de austeridade (Merkel-Sarkosy) que levan ao desastre ao país e aos e as traballadoras: 5 millóns de parados e cantos máis nun futuro próximo?. E todo isto cando a contribución fiscal en España é 8,9 puntos inferior a UE-15 consecuencia do incumprimento constitucional dos principios de igualdade e progresividade. Si lle engadimos a fraude fiscal que nun 75% provén das grandes empresas e grandes fortunas por un importe de 42.700 millóns de euros ao ano, segundo o sindicato GESTHA e a economía somerxida que acada o 23,3% do PIB temos o cadro completo da inxustiza fiscal deste país. Zapatero e o PSOE non se deron conta de que son, precisamente, os países que mantiveron unha forte fiscalidade os que non sofren o problema da débeda, caso dos países nórdicos.
En fin, a asunción pola socialdemocracia de parte do discurso neoliberal facilitou o cambio dos valores da sociedade. O sistema capitalista consegue rachar a primacía que tiñan os valores da esquerda na sociedade dende a II Guerra Mundial en favor dos valores da dereita.

Coa chegada ao poder de Reagan e Thatcher a principios dos 80 e o xiro á dereita da socialdemocracia comeza a perda de dereitos. Gústenos ou non a socialdemocracia vese pola sociedade como esquerda -de feito a maioría da súas bases o son- e iso facilitou aos gobernos do PSOE o recorte de dereitos, entre outras razóns porque era máis difícil a unidade de acción sindical. Esa política contra os e as traballadoras do PSOE favorece os recortes cando goberna a dereita (PP), caso dos gobernos de Aznar e, neste momento, o de Rajoy.

Por outra banda, en 1989 cae o muro de Berlín, é dicir, desaparece o bloque socialista que servía de contrapeso dun sistema capitalista que se vía obrigado, nos países desenvolvidos, a manter uns salarios e uns estados de benestar decentes -non en España que vivíamos baixo a ditadura fascista de Franco-. De feito, o único sistema que existe no mundo é o sistema capitalista. Por tanto, o capitalismo xa non ten que gardar as formas, xa ten barra libre para agredir e recortar os dereitos dos e das traballadoras, que foron conquistados despois de moitos anos de loita.

Hoxe o sistema capitalista ten montado un complexo global para expandir a ideoloxía neoliberal sen precedentes. Os medios de comunicación máis importantes (prensa, radio, TV) din, no fundamental, o mesmo cando tratan as políticas neoliberais: eu non sabería distinguir entre EL País e ABC, cos matices que se queira, cando tratan de temas económicos e sociais. Por certo El País leva unha temporada enchendo páxinas e páxinas para xustificar que a sanidade pública é insostible e potenciar, loxicamente, a sanidade privada. E isto ocorre con todo o público: o discurso único dos medios de comunicación é realmente único.

No plano político pasa exactamente igual. Cantas veces aparece IU en El País ou na SER -que pasan por ser medios “progresistas”- ou son entrevistados os seus dirixentes? Poucas e ás veces aparecen para mal, para resaltar algún debate en negativo ou conflitos internos. As alternativas políticas de IU e doutras forzas da esquerda real apenas aparecen nos medios de comunicación.

Noutro aspecto, a lei electoral vixente é inxusta e con graves eivas democráticas: un voto non vale o mesmo para o PSOE e o PP que para IU. A lei electoral provoca o bipartidismo e fai que IU teña máis dificultades para entrar nos parlamentos ou obter resultados importantes. Nas eleccións xerais do 20-N do ano pasado obtivo 11 deputados, que deberían ser 25 cun sistema máis proporcional. Os 14 deputados que non conseguiu foron para o PSOE e para o PP. Como se sabe, a lei electoral da lugar, ademais, ao mal chamado voto útil que consiste en que moitos cidadáns que desexarían votar a IU, nas provincias onde esta forza non ten representación, voten ao PSOE o que, tamén, distorsiona o resultado electoral. En fin, con esta lei impídese que nos parlamentos haxa máis voces anticapitalistas que defendan coherentemente aos e as traballadoras e as capas da poboación máis desfavorecidas.

En conclusión, o que pretende o discurso único neoliberal é destruír os valores colectivos e solidarios e a creación de persoas individualistas, insolidarias e desarraigadas da súa clase. Antes os traballadores tiñamos claro a pertenza á nosa clase, hoxe pretenden e conseguen convencer a moitos de que non existen as clases -para agochar a súa loita, claro-, de que todos e todas somos clase media ou consumidores e o valor que se difunde é o de sálvese quen poda; o resto non importa. Nin que dicir ten que isto afecta negativamente aos partidos de esquerda e os movementos sociais.

Os sindicatos de clase que, por suposto se poden e se deben criticar como a calquera outra institución, son un instrumento fundamental para combater o neoliberalismo e crear conciencia de clase. Pero, obviamente, cometen erros. Sen ir máis lonxe, os que diriximos os sindicatos hai anos cometemos o erro de non formar politicamente aos e as delegadas sindicais para xerar cadros sindicais con perspectiva de clase. Limitámonos a darlles as e aos delegados sindicais unha formación chamémoslle técnica, para entendérmonos (manexo do Estatuto dos Traballadores, seguridade social, saúde laboral, etc) pero non lles demos unha formación política (que é o capitalismo, que o socialismo, a explotación de clase, que propoñen a esquerda e a dereita e a quen representan, como e por que naceron os sindicatos, as loitas fundamentais ao longo da historia, etc.) imprescindible para crear persoas e sindicalistas de esquerda e con conciencia de clase.

As persoas que hoxe se incorporan aos sindicatos de clase son mozos e mozas que naceron na democracia e que nunca militaron nos partidos políticos de esquerda. Os sindicatos de clase poden e deben facer dos cadros sindicais cadros políticos de esquerda. Os dirixentes actuais non deberían cometer o mesmo erro que os dirixentes anteriores pero, desgraciadamente, o cometen. Si se realizara esta formación política as alternativas dos sindicatos chegarían mellor e con máis claridade as e aos traballadores nos centros de traballo e, por tanto, sería máis fácil a mobilización cando os gobernos e a patronal pretenden recortar os dereitos laborais e sociais. Tamén permitiría ao sindicalismo de clase combater a ideoloxía do capitalismo na perspectiva da necesaria transformación dese sistema inmoral e inxusto.

Os sindicatos de clase son exércitos importantes cunha gran capacidade de mobilización, aínda que levan uns anos que non mobilizan o que deberían. Pero non podemos caer na descualificación dos sindicatos porque iso só favorece a dereita política e mediática. Todo o contrario, as persoas conscientes deben participar neles para cambiar aos dirixentes que non cumpren o seu papel e para cambiar a dinámica actual de pouca mobilización.

A organización dos sindicatos é moi importante: existe a Confederación Europea de Sindicatos (CES) e a Confederación Internacional de Organizacións Sindicais Libres (CIOLS), ás que están afiliados moitos millóns de traballadores e traballadoras. Que ocorre para que non haxa unha resposta a nivel europeo e mundial, máis efectiva, malia ás agresións dos gobernos e a patronal? Desgraciadamente, as distintas situacións nos países e a división sindical na práctica impiden esa mobilización malia a que o recorte de dereitos dáse, con maior ou menor virulencia, en todos os países. Para o caso de Europa a pasividade da CES está relacionada coa pasividade dos sindicatos da Europa central e nórdicos. Esquécense que país a país é máis fácil a derrota dos e das traballadoras e do movemento sindical e que ningún país vaise salvar.

O sindicalismo europeo e mundial ten organización dabondo e capacidade de mobilización, o que non ten e vontade política de levala a cabo. Para mostra dous exemplos: no século XIX instaurouse o 1º de Maio como día de loita en todo o mundo e froito das mobilizacións en todos os países, fundamentalmente nos máis desenvolvidos, ao longo dos anos conquistáronse a xornada de 8 horas e outros moitos dereitos. O 15-M ven de conseguir unha mobilización en 90 países malia a que non dispón, ni con moito, da organización dos sindicatos.

Por tanto, témonos que mobilizar a nivel de cada país, de cada localidade, de cada sector da produción e dos servizos. Pensando no que acontece coa sanidade en Galicia, o sindicalismo de clase non pode facer o que fixo en Madrid e no País Valenciá: deixar sós aos e as traballadoras da sanidade pública na súa defensa. En Galicia, afortunadamente, as plataformas de defensa da sanidade pública, nas que participan os sindicatos, están a convocar importantes mobilizacións a niveis locais e de Galicia cunha gran participación da cidadanía. Pero iso non é suficiente: algún día, seguramente en relación cos presupostos da Xunta, os sindicatos de clase deberían convocar unha folga xeral contra os recortes e a privatización dos servizos públicos esenciais.

En conclusión, as persoas conscientes teñen que militar nos movementos sociais para levar as ideas do cambio social a todos os lugares e para defender e mellorar as condicións de vida e de traballo da cidadanía; para combater a ideoloxía neoliberal e poñer en valor os valores da esquerda.

As persoas máis conscientes temos a obriga de xogar ese papel. Mirade, no franquismo creouse un sindicato (CCOO) para mobilizar aos e as traballadoras na defensa dos seus intereses e para loitar pola liberdade e a democracia, malia ser unha inmensa minoría os que o fixeron. Hoxe hai democracia -imperfecta, pero democracia- e malia o discurso único temos a posibilidade de cambiar as cousas por medio da participación. Non afirmo que sexa máis fácil hoxe que antes; simplemente afirmo que depende da nosa participación que as cousas cambien. Nese sentido non valen as críticas descualificadoras dos partidos de esquerda e dos sindicatos porque iso é facerlle o xogo -sen querer, seguramente- á dereita, é dicir, ao sistema capitalista; outra cousa son as críticas razoables co obxectivo de mellorar a participación, a organización e facer avanzar os valores da esquerda política e social. En fin, a situación é difícil e complicada pero non atopo outra maneira para combater o discurso neoliberal, frear os recortes de dereitos e facer que os valores da esquerda sexan o sinal de referencia da sociedade que a PARTICIPACIÓN, a ORGANIZACIÓN e a MOBILIZACIÓN. Non hai outra alternativa.

Nota.-

Na tarde, do Sábado 24 de Setembro de 2011, comezaba a cuarta Mesa da segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A cuarta Mesa refería-se a: Como podemos frear a perda de dereitos? É posíbel frear a ofensiva capitalista? Con que ferramentas contamos e cuais temos que construír? Unidades ou confluencias? Poder político ou poder mobilizador?.

A Mesa foi presentada por Xoán Lorenzo Lourido, activista social, vinculado a Nova Escola Galega e ao STEG.

Participaron na citada Mesa Merche Díaz López, da Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública, sindicalista da CIG; Silvia Bermúdez Pérez, licenciada en dereito, vinculada á FESGA; Vitoria Iglesias Morales, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres; e Xesús Díaz Díaz, ex-secretario xeral de CCOO-Galicia que o fixo en terceiro lugar, antes de Vitoria.

Este texto que agora acabamos de postar publicarase nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Pode-se acceder ao vídeo de Suso Díaz que dura case 20 minutos. Máis adiante publicaremos a mesma intervención en vídeo desde outro ángulo.

Enlaces de interese:

Biografía de Suso Díaz no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Suso Díaz
www.facebook.com

Suso Díaz no buscador de Google
google 1
google 2
google 3

Artigos de Suso Díaz:

Os seus últimos artigos foron publicados en:

Contacto:

xesusdiazdiaz@hotmail.com

||||||||||||||||||||
________________

Vídeo da intervención de Suso Díaz

2012-01-23T20:59:00.004+01:00

Xesús Díaz Díaz -Suso Díaz, nasce no ano 1944 en Ferrol. Obreiro metalúrxico, xubilado de ASTANO, activista sindical e analista político.

Na tarde, do Sábado 24 de Setembro de 2011, comezaba a cuarta Mesa da segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A cuarta Mesa refería-se a: Como podemos frear a perda de dereitos? É posíbel frear a ofensiva capitalista? Con que ferramentas contamos e cuais temos que construír? Unidades ou confluencias? Poder político ou poder mobilizador?.

A Mesa foi presentada por Xoán Lorenzo Lourido, activista social, vinculado a Nova Escola Galega e ao STEG.

Participaron na citada Mesa Merche Díaz López, da Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública, sindicalista da CIG; Silvia Bermúdez Pérez, licenciada en dereito, vinculada á FESGA; Vitoria Iglesias Morales, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres; e Xesús Díaz Díaz, ex-secretario xeral de CCOO-Galicia que o fixo en terceiro lugar, antes de Vitoria. Agora presentamos o vídeo de Suso Díaz que dura case 20 minutos.

http://blip.tv/fsdeferrolterra/como-podemos-frear-a-perda-de-dereitos-intervención-de-suso-díaz-5904851

Enlaces de interese:

Biografía de Suso Díaz no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Suso Díaz
www.facebook.com

Suso Díaz no buscador de Google
google 1
google 2
google 3

Artigos de Suso Díaz:

Os seus últimos artigos foron publicados en:

Contacto:

xesusdiazdiaz@hotmail.com

||||||||||||||||||||

A filosofía da vida boa, ... relatorio de Manuel Miragaia Doldán

2012-01-10T14:44:00.006+01:00

Por Manuel Miragaia Doldán, activista social, escritor e filósofo.

A filosofía da vida boa

Preguntas para a reflexión:

Que cousa é vivir ben?
Como podemos vivir?
A vida individual e a vida colectiva.
Que cambiar e que conservar para ter unha boa vida?

Na vida cotiá, o ser humano non só contempla e teoriza a súa experiencia, senón que tamén intervén sobre ela. Inmerso no mundo natural e social, leva a cabo diferentes tipos de accións que transforman o seu medio e tamén a si mesmo. Nestes casos xa non adopta unha disposición distanciada e reflexiva cara á súa experiencia, como sucede na actividade teórica, senón que se atopa completamente inmerso nela: a razón que goberna a súa relación co mundo e consigo mesmo é, agora, de carácter práctico. O ser humano pasa daquela a comportase como un axente práctico, que crea e actúa.

Cando a filosofía reflexiona sobre o ser humano en tanto que axente que crea e actúa, dicimos que se constitúe como un saber práctico, como unha ciencia práctica, en termos aristotélicos.

O obxectivo da filosofía práctica é saber racionalmente que facer ou como actuar, chegar a reflexións acaídas que poidan ser usadas polo home para actuar sobre o mundo ou sobre si mesmo. A filosofía práctica pensa sobre a acción humana. E dentro das accións hai dúas que preocuparon de xeito especial ao longo da súa historia: a acción moral (tratada pola ética) e a acción política (cometido da filosofía política).

Unha e outra, ética e política, consideramos que van e deben ir entrelazadas, o mesmo que a vida individual e a colectiva. Ética e política constitúen a base principal da actividade humana. Calquera das dúas percuran o ben, ben persoal e ben colectivo. E na búsqueda racional deses dous bens tamén, desde logo, deben contar as formas e os medios, porque nos dous ámbitos é fundamental tamén actuar de maneira correcta e non se contentar só coa consecución mesmo de utópicos e indiscutíbeis obxectivos.

Tanto na determinación argumentada, non condicionada, racionalista e non mítica, e crítica dos bens, como nas formas de conseguilos, apresentáronse diversos camiños ou tendencias ao longo do devir do pensamento.

Persoalmente simpatizo moito coa ética material e racional do epicureísmo. O filósofo grego Epicuro, discípulo dese grande pensador inmanentista que foi Demócrito, no seu “Meneceo” asocia o ben co pracer, e establece que a procura deste debe ser o fin último do home e a xustificación de toda a actividade humana, e o que nos leve á felicidade inmanente, o único paraíso posíbel. Porén, o pracer de Epicuro non fica na superficie da carne, senón que se proxecta ao campo intelectual. Pracer é tamén desfrutar do contacto coa cultura e as súas diversas manifestacións, e a satisfacción que produce a relación fraternal con amizades auténticas.

Conseguirmos a emancipación persoal, liberándonos das ataduras teolóxicas da represión, da culpa e do medo, da sublimación produto do espellismo do falaz paraíso transcendente, pódenos axudar a que agrome unha vida plena, ricaz e leda, e a atopar a buscada felicidade, aínda que sexa nun pequeno recuncho do aquí e agora, apesar da terríbel desvastación social e ecolóxica deste tempo que nos tocou vivir.

A felicidade pode estar tamén nas pequenas cousas do día a día, na ausencia de dor (aponía), na tranquilidade, na ausencia de turbacións, de axitacións e de ansiedade (ataraxia). A aplicación como cálculo dos praceres da prudencia, que é puro racionalismo, faría posíbel conseguir a necesaria saúde corporal e mental.

Gosto moito dese Epicuro anticonsumista e decrecentista, o que defendía a limitación das necesidades inútiles para non acabar sendo escravo delas, “Non é máis feliz quen máis posúe, senón quen menos desexa”. O filósofo que reivindicaba os momentos de lecer. E tamén do Epicuro que consideraba un pracer intenso o cultivo e o coidado dun xardín. En fin, o Epicuro das ideas desa nova civilización, en contacto coa terra e cos homes, en paz coa terra e cos homes, civilización sempre truncada e que aínda está por construír, e que cada vez, pola degradación imperante, é máis necesaria.

A revolución ou a mudanza de toda a realidade, antes e agora, debe comezar polo cambio profundo de cada un de nós mesmos, deixar de sermos uns simples produtores explotados, consumidores e sumisos do sistema e do poder, uns verdadeiros escravos contemporáneos, inconscientes da nosa condición, con vidas máis propias de galiñas de granxa.

Foi unha mágoa que a irrupción do absolutismo teolóxico e político varrese por moitos séculos aquel renacemento que foi o helenismo e filosofías como a representada polo epicureísmo.

Seguidores desta filosofía liberadora e inmanentista, catorce séculos despois, foron os utilitaristas, máis volcados ao colectivo. Bentham defendía o benestar da maioría: “O maior ben posíbel é para o maior número posíbel”. E o altruísmo ideolóxico utilitarista representado por Stuart Mill, autor precedente da liberación da muller e do movimento feminista, que entendía que mesmo se podería aceitar un doloroso sacrificio voluntario sempre que como consecuencia se tivese un maior pracer individual ou colectivo. Os utilitaristas pensaban que a democracia era o sistema mellor para chegar ao obxectivo de conseguir maior felicidade para o maior número de persoas, porque a democracia era o sistema político que maximizaba o pracer.

E neste sentido, perante a destrución actual por mor dese espantoso Leviatán que é a plutocracia elitista gobernante no mundo e, en concreto, neste país, no que sempre se viveu como súbdito, habería que reivindicar e desenvolver na práctica o concepto orixinal de cidadán e amplialo á muller. Cidadán e cidadá non é alguén que só habite nun sitio determinado, senón só quen participe activamente no goberno da súa cidade. Nas sociedades actuais abundan os “idiotés”, como lles chamaban os antigos gregos, -idiotas-, ou sexa, individualistas, pasivos, apáticos, apolíticos, educados polo sistema na obsesión pola produtividade e o consumismo, e intoxicados polo pensamento único. Uns individuos desafectos da política, que era o que quería Sieyés, anulados, desinformados, inconscientes da súa enorme alienación, da escravitude á que están sometidos, deixando irresponsabelmente as súas vidas e o seu futuro nas mans dos irresponsábeis profesionais da política.

Un ser humano sen actividade social e política, non sería un ser humano pleno e realizado. Necesítase volver ao concepto de cidadanía e elaborar un novo modelo de cidadán e cidadá, con educación cívica, implicado/a e participativo/a na actividade social e política, que non ten porque ser en exclusiva partidista. O prometedor Movemento do 15-M expresa a arela de democracia de moitos miles de persoas e entendo que representa unha volta á cidadanía grega e un intento de se achegar ás súas raíces democráticas, asemblearias e participativas.

Se estamos así, con este mundo atroz e este sistema global de salvaxe depredación que é o neoliberal, non só será por culpa dos amos do mundo, senón tamén porque houbo unhas revolucións fracasadas, ou que cando menos sufriron contrarrevolucións, e porque aquí mesmo a esquerda real dos partidos e sindicatos convencionais nos ultimos trinta anos o deixaron avanzar, acomodándose nas institucións e ao sistema, sen transformar nada, procurando ante todo os seus propios intereses corporativos de partitocracia, perdendo cualidade democrática, deixando de lado os intereses do pobo do que dicía proceder e defender.

Moitas revolucións fracasaron e xa se sabe por que. A historia fainos lembrar os motivos. Se somos serios e queremos un cambio profundo e definitivo temos que evitar caer nos mesmos erros e establecer unha base sólida na praxe política e unhas garantías estrictas de actuación das persoas nas institucións, partidos e sindicatos. Se non existen esas garantías crer no cambio sería inxenuo porque nunca se producirá. Esa esquerda incoherente e acomodada ou se rexenera ou desaparecerá. E con ela a sociedade e o planeta enteiro. Chama a atención, como en tempos nos que pola grave crise económica na que estamos podía ter miles de persoas apoiándoa e votándoa, o seu inmobilismo, a súa falta de autocrítica e a súa miopía. Cando a cidadanía lle está dicindo muda, porque necesitamos xa que sexas funcional e contundente, que o sistema nos afoga.

Mas non, non cambia non. Segue nas mesmas. Tampouco acepta o programa que reclama a cidadanía indignada. Continúa desesperada por facer pactos co neoliberal PSOE para entrar nas institucións, e total para despois non facer nada transformador. Para non enfrontarse ao sistema, senón para viver ben a costa del.

Estas son algunhas das características desta esquerda partidista:

Mantén cargos públicos e liberados sindicais de por vida.
Non mellora a súa democracia interna. Que non se lle pida desaparición do verticalismo, e que sexa horizontal e asemblearia. Ter primarias e listas abertas, non, claro, porque as cúpulas perderían poder. Polo mesmo motivo non lle pidamos consultas á cidadanía vinculantes.
Mantén políticos comisionistas con empresas.
Non forma politicamente á súa afiliación.
É partidaria dese tren destrutor da natureza e fonte de malgasto chamado AVE.
Mantén un discurso propio do século XX, desenvolventista. Non é capaz de lle dicer á cidadanía que tres aeroportos e dous portos exteriores e unha cidade da cultura non son necesarios. Será por que co decrecemento non hai relación coas empresas?
Os seus cargos institucionais continúan con soldos e privilexios monárquicos, cando non deberían cobrar máis que nos seus antigos traballos.
Os seus cargos institucionais a miúdo actúan como monarcas e non como áxiles activistas en contacto coas bases.
Etc, etc.

Esa esquerda incoherente, acomodada, aburguesada, afuncional, ou se rexenera ou desaparecerá. A cidadanía non a apoia nin apoiará, por falta de funcionalidade, porque lle serve para moi pouco. Porén, a dereita e a falsa socialdemocracia serven de moito aos amos do mundo e aos seus colegas.

Debe de nacer unha esquerda do século XXI, que impulse un cambio social profundo, absolutamente democrático, horizontal e participativo, baseado na democracia, o máis directa posíbel, contrario á formación de burocracias, clases políticas profesionalizadas, comisionistas e privilexiados. Soberanista e constituinte, republicano, socialista, autoxestionario, decrecentista, pacifista, no que haxa igualdade absoluta entre homes e mulleres, reintegracionista, aberto ao mundo, que axude a conservar o mellor da nosa cultura e a nosa lingua. Unha esquerda galega e cosmopolita, no sentido de Johán Vicente Viqueira: “Cosmpolita é aquel para quen nada humano lle é alleo, non aquel a quen até a súa terra lle é estraña”.

Nota.-

Intervención Manuel Miragaia Doldán, activista social, escritor e filósofo

Sobre as 11 da mañá do Domingo 25 de Setembro de 2011, comezaba a Segunda Mesa da teceira xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A Segunda Mesa da xornada e última do Foro refería-se a: "Que cousa é vivir ben? Como queremos vivir? A vida individual e a vida colectiva. Que cambiar e que conservar para ter unha boa vida? ".

A Mesa foi presentada por Bárbara Primo, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta Mesa Tareixa Ledo Regal, socióloga, activista feminista, especialista en Terapia do Reencontro, vinculada ao Sindicato Labrego Galego; Manuel Monereo Pérez, advogado, escritor e investigador do Centro de Estudos Políticos e Sociais (CEPS) e tamén Manuel Miragaia Doldán, activista social, escritor e filósofo que falou en segundo lugar despois de Tereixa Ledo. Este texto que agora acabamos de postar publicarase nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo -en dúas versións e ángulos diferentes, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos, neste blogue, xunto ás Galerías Fotográficas.

Enlaces de interese:

Biografía de Manuel Miragaia no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Manuel Miragaia
www.facebook.com

Manuel Miragaia no buscador de Google
google

Artigos de Manuel Miragaia:

'Vento Fresco' é a sección onde Manuel Miragaia Doldán escribe os seus artigos de opinión que logo publican diferentes medios como El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, e Galicia Hoxe.

Contacto:

manuel-miragaia@mixmail.com
manuel.miragaia.doldan@gmail.com

||||||||||||||||||||||

Decrecemento: Ferrolterra noutro modelo Económico, ... Relatorio de Manuel Rivera Iglesias

2011-12-12T20:54:00.013+01:00

Por Manuel Rivera Iglesias (presidente da Asociación de Economía Social Briante e promotor da Cooperativa intercultural Armeria).

O Decremento e os estereotipos

Utilizar o concepto do Decrecemento fora do círculo de estudosos e activistas que están afeitos a traballar con el é todo un reto, un reto perigoso se temos en conta que vivimos nunha sociedade cuns medios de comunicación de masas que favorecen a uniformidade de valores, e pautas culturais estándares baseadas en moitas ocasión en estereotipos. Os estereotipos mediante imaxes mentais simplificadas e superficiais permítennos organizar a nosa información sobre o que pasa ao noso derredor. Convértense nunha forma común e en certa forma “natural”, de falar nun grupo de xente coa que nos relacionamos.
O problema está en que os estereotipos serven para defender un modelo de economía e un sistema de valores, so temos que reflexionar criticamente sobre as frases feitas, os chistes e bromas referidos a mulleres, migrantes, razas .... De xeito continuado recibimos dende a televisión, a publicidade, e mesmo da escola, os amigos a familia ... estereotipos de consumo material, beleza e moda que condicionan profundamente a nosa visión sobre a realización persoal asociándoa co consumo, e o acaparamento de bens materiais. Neste contexto, o conxunto de ideas agrupadas en torno ao concepto de “decremento” teñen unha resposta inmediata e estereotipada, a idea é que ningunha persoa “normal” que pretenda vivir dignamente buscando a felicidade e o “progreso” da súa familia pode “escoitar” estas ideas que son cousa de catro fora da realidade. Agora mesmo, en plena crise sistémica do modelo, as propostas que escoitamos son as de gañar a confianza dos mercados facilitando o despido dos traballadores, eliminando as conquistas sociais en Educación e Sanidade, reforzar o rescate financeiro da banca tradicional e reducir a protección social das persoas mais desfavorecidas polo sistema. Todo isto como paso previo ineludible para fomentalo “crecemento” económico.

Todos sabemos que o modelo de Crecemento ilimitado e inviable, os planes de recuperación económica en base a fomentar o consumo material, o proceso acelerado de acumulación de riqueza ilimitada en mans dunha minoría, as grandes obras faraónicas (Cidade da cultura, porto exterior por duplicado, aeroportos por triplicado ...) pero seguimos escoitando día tras día as mesmas propostas e linguaxe estereotipado.

Entendo o decrecemento “o proceso para construír un mundo sostible”, como un lugar de encontro para as persoas críticas co modelo actual de crecemento/recesión e todas aquelas que queren deseñar os contornos dun proxecto alternativo. Neste espazo teremos que establecer como podemos construír unha sociedade sostible.

Que poden aportan as Iniciativas de Economía Solidaria a unha mais sociedade sostible

Nas décadas dos 80 e 90 emerxe un movemento difuso pero concreto de economías solidarias en diferentes países e continentes, en resposta ao desmonte das conquistas dos traballadores pola forma neoliberal do capitalismo. Xorden con diferentes nomes pero teñen en común un fin : O desenvolvemento integral das persoas e un medio "a xestión eficiente de proxectos sostibles". Nas décadas dos 80 e 90 emerxe un movemento difuso pero concreto de economías solidarias en diferentes países e continentes, en resposta ao desmonte das conquistas dos traballadores pola forma neoliberal do capitalismo.

En Galiza temos a APES (Asociación para a Economía Social) con importante presencia en Pontevedra. En Ferrolterra nace en 1995 a Cooperativa Educacional Terra de Trasancos con seccións de medio ambiente, proxectos, troco … No ano 2000 xurde AES briante, unha asociación sen ánimo de lucro que fomenta a innovación social dende unha metodoloxía solidaria, participativa e cooperativa. Entre os seus obxectivos está o fortalecemento das redes sociais, a integración social e laboral de rapaces e outros colectivos con dificultades de inserción. Así como participar e apoiar ás entidades de desenvolvemento local e outras formas de organización económica democrática.

As iniciativas de Economía Solidaria están enmarcadas nunha visión común.

Marcos Arruda as sintetiza:

A Socioeconomía Solidaria (SES), xunto con outras expresións distintas pero equivalentes, como economía social solidaria, economía solidaria, economía do traballo, etc, recoñece ao xénero humano, tanto ao ser individual como ao ser social, non só como creadores e produtores de riqueza económica, senón tamén como copropietarios de riqueza material, usuarios de recursos naturais, e responsables de xeito conxunto pola conservación da Natureza. A Socioeconomía Solidaria loita por producir e compartir entre todos riqueza material suficiente para xerar condicións sostibles para un desenvolvemento autoxestionario de tódolos membros da sociedade, os pobos e o planeta.

Hai os que ven a Economía Solidaria e o cooperativismo como medios para compensar e mitigalas consecuencias negativas do sistema do capital globalizado sobre mulleres e homes traballadores. A Socioeconomía Solidaria vai mais alá, proponse como un sistema económico alternativo, que se centra nas persoas e nos seus anhelos por dar unha solución as súas necesidades individuais, familiares, sociais e colectivas, nunha relación harmónica coa natureza e a sociedade, como partes do sistema planetario no que se desenvolve.

A Economía Solidaria tivo e ten unha expansión notable e hoxe en día xorden iniciativas de produción de bens e servizos, mercados sociais, redes e foros constantemente. Desenvólvense en tódolos continentes e a medida que maduran vanse constituíndo redes de iniciativas de produción, consumo, finanzas ... Ademais de REAS existen redes intercontinentais (RIPESS – Rede Intercontinental de Promoción de la Economía Social Solidaria RIPESS), (ALOE – Alianza por una Economía Responsable, Plural y Solidaria), redes nacionais (Perú, Brasil, México, Ecuador, etc.), rexionais (Provincia de Québec/Canadá – Foro de Economía Social), continentais (Asia – Foro Asiático de ES, América Latina e Caribe – Rede Latinoamericana de Socioeconomía Solidaria, ...).

As "Iniciativas Empresariais solidarias" son proxectos de produción de bens e servizos organizadas por un grupo solidario, cunha misión e unha práctica ao servizo do desenvolvemento humano e comunitario caracterizado por ser: xusto, sostible e participativo.

As organizacións que participan no movemento da Economía Solidaria e en particular en REAS comparten a Carta da Economía Solidaria, concretamente os 6 principios.

Equidade: Introduce na iniciativa empresarial un principio ético de igualdade . “Recoñecemento da diferencia e diversidade dende a igualdade de dereitos”, “Prezo xusto”, “igualdade de oportunidades”, ”dereito á participación”, "dereito a información”, ...

Traballo: Recuperar a dimensión humana do traballo. Para as iniciativas de produción “As persoas e a calidade de vida son o centro da Economía solidaria”. Recuperar a dimensión social, política e económica do traballo.

Cooperación: Fomentalo traballo en equipo entre persoas e organizacións. A cooperación en lugar da competencia, xerando redes.

Sen ánimo de lucro: Buscamos o reinvestimento, a redistribución, a sostibilidade económica, e o aforro en Banca ética e finanzas solidarias. Unha rede sen ánimo de lucro tanto no Balance financeiro como no Balance social, polo tanto ten en conta aspectos humanos, sociais, medioambientais, culturais e participativos.

Sostibilidade ambiental: Toda a actividade produtiva ten que estar en harmonía coa natureza.

Obxectivos: reducir significativamente a pegada ecolóxica humana en tódalas actividades produtivas. Fomentala soberanía alimentaria, fomentala biodiversidade e a recuperación, mellora e restauración do deteriorado evitando a depreciación programada das grandes empresas.

Compromiso co contorno: Concrétase na participación activa no desenvolvemento comunitario e sostible do territorio. Mediante a cooperación e participación en redes como a posta en marcha do mercado social local.

A Economía Solidaria en Galicia

Nestes últimos anos en Galicia dimos un gran paso adiante, o mais sinalado foi: O desenvolvemento da Banca Ética Galega, coa constitución o 30 de maio do 2009 de Coop 57 Galiza a quinta sección territorial –despois de Cataluña, Aragón, Madrid e Andalucía– un proxecto cooperativo de finanzas solidarias que medra en rede e horizontalmente, que destina os seus recursos propios a dar préstamos a proxectos de economía social que promovan a ocupación, fomenten o cooperativismo, o asociacionismo e a solidariedade en xeral, e promovan a sostibilidade sobre a base de principios éticos e solidarios. No acto constituínte, participaron ata 16 entidades do mundo cooperativo e asociativo galego e os 25 primeiros socios e socias colaboradores.

A constitución de FIARE Galicia, 16 de xaneiro do 2010, nace despois de varios encontros promovidos por AIS “O Peto”, e con mais de catorce asociacións comprometidas.

Reforzase REAS Galicia, na actualidade está formada por entidades pertencentes aos sectores de produción e transformación ecolóxica, comercialización de produto ecolóxico e comercio xusto; tecnoloxías da información e a comunicación; deseño gráfico; bioconstrución; inserción sociolaboral; difusión, animación e produción cultural e educativa; artesanía; e apoio ao cooperativismo.

O xurdimento dunha rede de cooperativas de consumo consciente en toda Galicia, está posibilitando a constitución dunha Unión de cooperativas de Consumo consciente. Vai ser outro paso importante na vertebración dunha rede.

Mais somos un xigante con pes de barro, temos unha importante debilidade, a escasa participación social pois necesitamos masa crítica, incrementar de forma significativa a xente que participa na actividade, temos un problema cultural grave, temos unha cultura neoliberal profunda que estanos a impedir implicarnos mais activamente en movementos de Economía alternativa, se conseguiramos que as persoas que participan en movementos progresistas crearan un plan de aforro na banca ética teriamos unha importante ferramenta de transformación social, isto permitiría aos movementos sociais financiar iniciativas emprendedoras e crear un mercado social a nivel de toda Galicia. Por mercado social entendemos unha rede de produción, distribución e consumo de bens e servizos, que funciona con criterios democráticos, ecolóxicos e solidarios nun territorio determinado, e que está constituída, tanto por empresas sociais como por cidadáns conscientes, colectivos (asociacións de veciños, culturais ... ) e institucións como Concellos, e Institutos .

A Economía Solidaria en Ferrolterra

En Ferrolterra queremos fomentar unha rede de Economía solidaria ampla que posibilite que calquera persoa participe nunha rede de Economía solidaria, desgraciadamente temos unha debilidade importante igual que no resto de Galicia, o noso Capital Comunitario está baixo mínimo, temos persoas moi implicadas pero non temos a masa crítica suficiente aínda hoxe para promover iniciativas comunitarias. Teremos que ir pouco a pouco traballando nesta limnea, montando unha rede de iniciativas locais, creando emprego digno ao servizo da comunidade, producindo bens e servizos que melloren a calidade de vida da comunidade local.

Neste momento temos en Ferrolterra, cooperativas, asociacións, colectivos e persoas moi diferentes pero que están traballando no tecido social do Territorio, é moi importante para o futuro integrarnos nun espazo colectivo onde todos poidamos sentirnos potenciados e construír unha axenda colectiva.

Para que xuntarnos e desenvolver este proceso de Economía en rede en Ferrolterra?

Alguén pode pensar que é un mal momento, que o poder político non esta para favorecer a participación colectiva e sen axuda pública, tratarase dun esforzo inútil; outro argumento é que aínda levamos ao lombo un macuto cheo de sectarismo e medo a perder a identidade persoal e/ou grupal, tampouco podemos desdeñar a resistencia ao cambio e a falla de iniciativa emprendedora cando o beneficio é social e non persoal. Mais este é o momento que nos toca vivir, e como comunidade temos que afrontalo reto de cambiar este modelo económico que esta metendo a Ferrolterra, nun proceso imparable de desemprego, precariedade laboral e exclusión social. Temos que establecer alianzas entre os movementos sociais, a economía social e os pequenos empresarios locais, que nos permitan xerar emprego e/ou mellorar a calidade de vida creando bens públicos (bens, servizos e valores ao servizo de todos en igualdade de calidade e cantidade, é que non se poden comprar e vender en ningún mercado). O camiño pasa polo fomento de iniciativas emprendededoras locais que cubran entre outros os servizos á terceira idade, infancia, limpeza e mantemento, arquitectura e accesibilidade, animación sociocultural, xestión de residuos, reutilización e reciclaxe, ecomensaxería, novas tecnoloxías e software libre, formación e asesoría, Intermediación social e laboral, produción agroecolóxica .... participando activamente na banca ética, desenvolvendo os seguros éticos nos proxectos solidarios; estudar a posibilidade de incorporar unha moeda social en Ferrolterra como ferramenta que loite contra a exclusión e marxinación de moitas persoas que senten como os seus servizos e produtos son desprezados sistematicamente polos mercados, unha moeda social que xunto aos bancos de tempo serva para axudar a satisfacer as necesidades básicas, e realizar as “capacidades“ -todo aquilo que unha persoa queira e sexa capaz de facer ou ser-. Participar na vida comunitaria forma parte destas "capacidades”. Aumentala "produción" de bens relacionais -a solidariedade, a empatía, a amizade ...- , que poden consumirse sen prexudicar aos demais nin ao medio ambiente. Este é o reto que penso que nos traemos entre mans, e temos que facelo de xeito ecoloxicamente responsable, reducindo o gasto de enerxía; rebaixando a pegada ecolóxica, reducindo as operacións de transporte -son responsables dun 30 % das emisións de C02-, fomentando a permacultura, apoiando a agricultura tradicional no proceso de conversión en agricultura ecolóxica, minimizando o uso dos derivados do petróleo. Temos que reconverter o modo de produción, reorientar a investigación tecnocientífica e consumir dun xeito mais sostible e socialmente xusto.

Fontes:

Empresas e iniciativas de producción solidaria REAS Euskadi
Latouche Serge La apuesta por el decrecimiento Ed. Icaria &Antrazyr
Jacobs M. La Economía Verde Ed. Icaria
Fernandez A. Rivera M . Emprendedores Solidarios Premio Nacional Educación para el desarrollo “Vicente Ferrer” ED. AECID

Webs e Videos:

Portal de Economía Solidaria
- http://www.economiasolidaria.org
AES briante
- http://www.briante.org/
RIPPES
- http://www.ripess.org/qui-sommes-nous/
ALOE
- http://aloe.socioeco.org/index_es.html

Nota.-

Intervención Manuel Rivera Iglesias, presidente da Asociación de Economía Social Briante e promotor da Cooperativa intercultural Armeria.

A primeira hora da tarde do Sábado 24 de Setembro de 2011, comezaba a Terceira Mesa da segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A Terceira Mesa refería-se a: "Ferrol Terra noutro modelo produtor e enerxético.
A enerxía necesaria. De que vivimos e de que queremos vivir. Soñar a comarca desde o decrecemento".

A Mesa foi presentada por Manuel R. Carballeira, coordenador do Comité Cidadá de Emerxéncia e presidente da A.C. Fuco Buxán. Participaron nesta Terceira Mesa tamén Xoán Ramón Doldán García, profesor de economía aplicada e ecoloxista e Isabel Vilalba Seivane, activista sindical agraria, do movimento internacional agrario 'La Via Campesina', xunto con Manuel Rivera Iglesias que falou en segundo lugar despois de Xoán Ramón Doldán. Este texto que agora acabamos de postar publicarase nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo -en dúas versións e ángulos diferentes, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos, neste blogue, xunto ás Galerías Fotográficas.

Enlaces de interese:

Biografía de Manuel Rivera no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Manuel Rivera
www.facebook.com

Manuel Rivera no buscador de Google
google

Webs e videos de interese onde participa Manuel
Portal de Economía Solidaria
http://www.economiasolidaria.org
AES briante
http://www.briante.org/
RIPPES
http://www.ripess.org/qui-sommes-nous/
ALOE
http://aloe.socioeco.org/index_es.html

Contacto:
rivera@briante.org
manolorivera99@gmail.com

Banca Ética:
Asociación Fiare Galiza
http://fiaregz.wordpress.com/
Coop'57 Galiza
http://www.coop57.coop/galicia/

||||||||||||||||||||||

Vídeo da intervención de Lois Rodríguez

2011-11-01T11:32:00.011+01:00

Lois Rodríguez Martínez, Cofundador da Asociación de Medios en Galego.

Pouco antes do mediodía do Sábado 24 de Setembro de 2011, comezaba a segunda Mesa da segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A segunda Mesa refería-se a: "Son posíbeis outros medios de comunicación? Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios? Hai alternativas?".

A Mesa foi presentada por Xesús Manuel Díaz Suárez, activista sindical e do movimento veciñal, membro da Executiva Comarcal da CIG e Vogal da Directiva da Asociación Veciñal de Esteiro. Participaron nesta segunda Mesa: Mariano E. Fernández Cabarcos, Coordenador Legal da Rede de Medios Comunitarios (ReMC)l; Ana Belén Puñal Rama, xornalista, investigadora, foi redactora da revista Tempos Novos e Lois Rodríguez Martínez, cofundador da Asociación de Medios en Galego que falou en primeiro lugar. Agora presentamos o vídeo de Lois Rodríguez que dura case 28 minutos.

http://blip.tv/fsdeferrolterra/son-posíbeis-outros-medios-de-comunicación-lois-rodríguez-martínez-5678175

||||||||||||||||||||

Vídeo da Intervención de Séchu Sende

2011-11-01T11:15:00.019+01:00

Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas.

A primeira hora da mañá, do 24 de Setembro de 2011, comezaba o Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa refería-se a: "O Movemento 15-M , que hai de novo? Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais; Martinha Suárez Martínez, activista da #acampadaferrol e Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas que interveu en primeiro lugar. Agora presentamos a intervención de Séchu Sende, nun vídeo de case 40 minutos.

http://blip.tv/fsdeferrolterra/o-movemento-15-m-que-hai-de-novo-sechu-sende-5649598

||||||||||||||||||||

Que há de novo no 15 M? - Sobre língua, activismo, papel higiénico e outras cousas, ... Relatório de Séchu Sende

2011-11-01T10:09:00.008+01:00

Que há de novo no 15 M? Sobre língua, activismo, papel higiénico e outras cousas.

Por Séchu Sende (escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas)

Que há de novo no 15 M? Essa é a questiom!

Pois, entre outras muitas cousas, a relaçom deste movimento social com a língua.

Eu falo galego desde os 16 ou 17 anos. Antes dessa idade sempre falei em espanhol. É curioso, da minha etapa como castelám falante si que lembro a visiom distorsionada e parcial que tinha sobre a língua galega e a gente que falava galego, mediatizada polos prejuíços mais habituais: quem fala galego é da aldeia, ou nacionalista, ou tem mais de sesenta anos… Em fim, estereotipos que daquela e hoje continuam vigentes e que eu mesmo vivim quando adolescente.

Lembro tamém que, desde a minha vivéncia como castelám-falante, o galego nom era necesário: parecia-me que podia viver perfeitamente sem el. Ademais, por riba, quando intentava falar galego eu sentia-me raro, estranho, dava-me corte, falava-o fatal.

Esta percepçom da língua cambiou, efectivamente, quando despois dumha série de mudanzas na minha própria relaçom com o mundo e as persoas, comecei a falar galego e, logo, comecei a viver em galego.

Desde aquela tenho umha grande curiosidade pola sociolingüística e a psicologia social. O lingüista basco Sánchez Carrión entende os procesos –persoais e sociais- de aprendizagem das línguas arredor de tres elementos centrais: a motivaçom cara a língua, o conhecemento dessa língua e os usos que fazemos dela.

A motivaçom, as actitudes favoráveis ou contrárias cara a umha língua, som determinantes para que umha persoa fale ou nom essa língua. E hoje, podemos dizer –como quando eu era neno- que há gente que aprendeu a falar galego, gente que aínda nom aprendeu a falar galego e gente que aprende a NON falar galego. Gente que aprende a nom falar galego! Vaia.

Este é o colectivo que mais nos preocupa e atrai a nossa curiosidade.

Na situaçom actual de minorizaçom da língua galega e com os índices de uso mais baixos da história –por exemplo, aquí, em Ferrol nom chega a falar galego habitualmente nem o 4% da gente mais nova-, consideramos de vital importáncia destacar as motivaçons e actitudes como motores a favor ou lastres em contra do cámbio social a favor do nosso idioma.

E, neste sentido, desde o ponto de vista da criatividade social, fai-se fundamental sabermos que o proceso de normalizaçom da língua é um proceso de participaçom colectiva aberto a toda a sociedade: a quem fala sempre em galego, a quem fala mais galego que castelám, a quem fala mais castelám que galego, e, por suposto tamém, a quem fala habitualmente em castelám.
Todos e todas podemos construír esse cámbio social para a nossa língua, para nós.

Hoje trabalho como profe de língua e um dos objectivos da minha profesom é aumentar as competéncias comunicativas da gente nova com quem trabalho, facilitar recursos para melhorar o uso e as actitudes cara á língua galega. E, neste sentido, nom só trabalhamos com exercícios gramaticais ou ortográficos senom com elementos mais próprios da psicologia social que da filologia: diglosia, autoestima, seguridade persoal, autoimagem, prejuíços. Que as persoas sejamos ou nom competentes comunicativamente numha língua tem a ver muito com a nossa própria vida social. Os idiomas construem-se nas relaçons sociais.

Lástima! Nos últimos tempos esta-se a fazer visíbel em muitos e variados contextos a figura do rapaz ou rapaza nova que nom é competente em língua galega. E nom porque nom aprobara a matéria em língua no ensino obrigatório senóm porque nom chegou a socializar-se como falante de galego em contextos de normalidade lingüística, de comunicaçom activa e criativa.

Muita desta gente nova, como eu mesmo quando era adolescente, nom tem experiéncia como galego-falante. Muita gente nova continua a identificar o galego com valores socialmente marcados, através dos prejuíços. E para muitos destes mozos e mozas resulta normal nom falar galego, porque nos seus contornos mais inmediatos, nomeadamente urbanos, a preséncia do galego entre a mocidade é practicamente invisíbel.

Para nós, diante deste panorama, o humor vem sendo umha ferramenta de criatividade fundamental. Temos criado um Método de Hipnose para falar galego, -do que já se deverom aproveitar arredor de tres mil persoas nos últimos quatro anos-, realizado um Estudo Sociolingüístico da Mocidade baixo os efectos das drogas, Umha Guia Sexual da Sociolingüística… Ou umha intervençom na Universidade de Vigo dirigida a prestigiar a nossa língua entre a gente que, vinda de fora, quere aprender a falar a nossa língua: Busco amante-galego-falante! Ao lado destas intervençons mais heterodoxas sempre há lugar para a intervençom mais social e política: Eu nunca serei yo.

E chegamos, despois dos prolegómenos, ao 15 M.

Devo advertir que a relaçom entre o movimento social conhecido como 15 M e a língua resulta um tema apaixonante que mereceria nom um achegamento superficial como este senóm umha investigaçom profundíssima, sistemática e metódica.

Evidentemente, o tema da língua neste país é um tema enraizado com a justiça social. A língua, entre outras muitas cousas, é umha causa social. A língua, criaçom social, produto da criatividade cidadá, é um dos factores de desenvolvimento de qualquer sociedade. Em Santiago, em Londres, em Madrid, ou no Curdistam as línguas próprias destes territórios podem ser chaves de desenvolvimento económico, social e cultural. Ou, pola contra, chaves de subdesenvolvimento económico, social e cultural.

E que fazemos falando de língua num foro como este?

No nosso caso apoiamos a acampada no Obradoiro, participamos em assembleias, presenciamos dinámicas de comisions, participamos em actividades, e, em relaçom com o tema que nos ocupa, dinamizamos um Obradoiro sobre Actitudes Língüísticas, com o subtítulo de Método de Hipnose para Falar Galego. Convidado pola acampada de Ferrol, tamém participei num acto de carácter literário-comunicativo en torno á ecologia e a língua. Gostaria de ter participado mais, abofé!

No Obradoiro sobre Actitudes Lingüísticas, por exemplo, compartim a minha preocupaçom arredor de tres prejuíços relacionados directamente com as acampadas. Fronte á identificaçom da nossa língua com a gente maior, o rural e determinado partido e/ou ideologia, a presença da língua galega na acampada neutralizaria esses prejuíços pois identificaria a língua com gente nova, num contorno urbano e num ámbito apartidista.

Poderiamos falar de tres níveis experienciais relacionados com este movimento:

Primeiro. A própria acampada. A participaçom in situ.

Identificada com valores como a transformaçom social, a sociocriatividade, o intercámbio e o debate ideológico, a horizontalidade, as relaçons interpersoais, a conjunçom de raçons e afectividade. Um espaço aberto, flexível, de intercámbio e aprendizagem. Estes valores, para quem trabalhamos directamente em dinamizaçom lingüística, som aliados e facilitadores do cámbio social da nossa língua.

Ao mesmo tempo, o feito de que o proceso de normalizaçom seja um proceso absolutamente baseado na innovaçom, polo que tem de criativo, -de conquista de novas actitudes e comportamentos- fai que a língua seja um facilitador mais de renovaçom, de transformaçom, de cámbio e revoluçom. Muitas persoas que começarom a falar galego á calor do movimento 15 M poderám explicar facilmente como dentro deste proceso de cámbio persoal e social a língua é um motor de energia innovadora.

Segundo. As redes sociais. A participaçom virtual.

Neste sem-lugar deu-se um debate sociolingüístico mui interesante e complexo. Talvez resultou mui visíbel a bipolarizaçom entre aqueles agentes favoráveis á normalizaçom da nossa língua e os activistas contrários á a nossa língua, mui minoritários.

Um dos discursos mais visíveis na rede foi o que se deu dentro desse sector do que podemos denominar como “galeguismo”. Dentro do “galeguismo” houbo um sector que mantivo umha actitude de rechazo á participaçom no movimento: “Eu nom participo porque o movimento nom se expresa em galego. É espanholista.”

Assi respondia alguém a esta actitude desde o twenti: “Hay un tipo que no se limpia el culo desde hace tres años porque el papel higiénico no viene etiquetado en gallego”

Terceiro. A observaçom externa da gente nom participante.

Um movimento em cámbio permanente.

A medida que o movimento evolue fica claro que, como qualquer energia, se transforma. E assi, em Compostela, a presença do galego foi em aumento demostrando que a adopçom, a vivéncia da língua, se construe com a participaçom de persoas que nom a refugam, que nom a rechaçam, que a utilizam.

O movimento é um organismo colectivo que constroi a sua própria identidade com as aportaçons dos indivíduos. O colectivo será mais ou menos feminista, anticapitalista, neoliberal, pro-capitalista, galego ou marciano segundo o trabalho de acçom social dos seus integrantes sejas mais ou menos feminista, anticapitalista, neoliberal, pro-capitalista, galego ou marciano.

Mas o que mais chamava a atençom era que por vez primeira na história moderna, um movimento social irrompia nas nossas vidas marginando a língua galega.

O movimento vizinhal, o feminista, o ecologista, o cultural… venhem adoptando a nossa língua como veículo de expresiom da justiça social asociada aos seus valores e intereses.

É curioso, Nunca Mais foi um movimento onde a língua representativa, de identidade e coesiom foi, com toda naturalidade, sem ningum tipo de debate ou estranhamento, a própria do país. Nunca Mais foi um movimento galego que se expresou em galego. O movimento social mais internacional, precisamente, o que saltou mais fronteiras e, ao mesmo tempo, o movimento mais plurilingüe, pois nel participou gente de mui diversas culturas e povos. Conheço mais dumha persoa –do país e de fora- que começou a falar galego naquela altura.

Quase dez anos despois, com a chegada á participaçom social da primeira geraçom que na história fala galego de forma minoritária –só arredor dum 35 por cento da gente de menos de 25 anos fala galego habitualmente, e essa porcentagem baixa muito nas cidades- o movimento social que esta vaga de mocidade urbana impulsa aparece publicamente minorizando a nossa língua.

E com aparente normalidade, essa normalidade que invisibiliza e siléncia os conflitos, a algumha gente mesmo chega a parecer-lhe normal que um movimento social que pula pola justiça social margine o galego.

Que mudou entre o movimento cidadám Nunca Máis e o Movimento 15 M a nível sociolingüístico?

Pois que a do 15 M é umha geraçom maioritariamente castelám-falante e que tivo poucas experiéncias de socializaçom-se na nossa língua.

Assi que temos que umha das principais innovaçons do 15 M é umha ruptura com a tradiçom dos movimentos sociais que, de seu, venhem expresando-se em galego.

É tamém umha contradiçom com a modernidade, com a actualidade das luitas sociais que, por todo o planeta, identificam justiça social e ecolingüismo, justiça social e procesos de normalizaçóm de línguas minorizadas.

E em relaçom com isto fica o nexo entre direitos humanos e diversidade cultural e as ameazas da “globalizaçom” económica conta a diversidade lingüística. Em palavras de Tove Skutnabb e Robert Phillipson, que traduzo: “Os sistemas económicos e políticos globais som, junto com os médios de comunicaçom e o ensino, os agentes mais responsáveis do extermínio lingüístico actual”. (1)

Nesta palavra pode estar umha das claves: neoliberalismo lingüístico.

Neoliberalismo lingüístico.

O objectivo do liberalismo é a liquidaçom das “conquistas” sociais, dos projectos sociais e colectivos, em favor do individualismo. A língua passa a ser entendida nom como “bem comum”, nom como fruto da identidade colectiva e da criatividade social, senóm exclusivamente como um elemento restringidamente individual. E como outros bens comuns, -o ensino, a água, etc- as línguas minorizadas devem someter-se ás leis dos mercados, á lei do máis forte.

Neste momento de máximo conflito ideológico entre modelos de organizaçom social, é curioso olhar como agromam visibelmente as mensages e os activistas neo e ultraliberais que conseguirom popularizar o seu ideal de convivéncia lingüística, na linha do grupo radical Galicia Bilingüe, mui coincidente com a filosofia do governo do Partido Popular, e com a amplificaçom diária dos jornais mais espalhados polo país.

Resumo

1. Há gente que nom fala galego porque nom tem competéncias comunicativas na nossa língua, mesmo despois de se formarem no sistema escolar galego. Cito dous exemplos de facebook: “Prefiero hablar castellano para no darle patadas al gallego”. “Yo es que hablo mal el gallego, si lo hablara mejor no tendría problema.”

O bom é que isto é reversível. Pode-se amanhar, sempre que a persoa tenha vontade.

A falta de competéncias comunicativas em galego percebe-se no próprio movimento. No facebook da acampada de Vigo, por exemplo: “Poñede un curso de galego na comision cultural ou un curso a non ter medo a falar en galego en público.”

2. O desapego da língua de parte do movimento 15 M aporta doses de realidade lingüística. A gente nova que se botou á rua vem sendo a materializaçom em carne e óso daqueles números e porcentages do Mapa Sociolingüístico Galego. Saírom das páginas do livro ás ruas.

3. Calhou o discurso do neoliberalismo lingüístico –o neoliberalismo maioritário na Galiza é nacionalista espanhol- , mesmo entre persoas contrárias ao neoliberalismo económico. É mais difícil identificar e responder ao liberalismo lingüístico que o económico? Parece que si.

4. Perderom-se ámbitos de uso da língua num contexto –o da rua, o do movimento social- que há dez anos nem se discutiriam. Por exemplo, no facebook na acampada de Vigo deu-se um debate mui curioso, com argumentos como este: “No es obligatorio hablar a la radio gallega en gallego.”

5. A língua resulta estranha para algumha gente, mesmo há quem a considera um problema, um obstáculo, algo prescindível: “El debate del gallego en el movimento no pega ni con cola”.

6. Actualizam-se prejuíços lingüísticos tradicionais: “Si se pierde el gallego da igual, no es una gran pérdida para la humanidad.” “Si lo hacemos en gallego puede haber gente que no entienda.”

7. A língua galega ve-se como umha imposiçom, argumento principal do supremacismo lingüístico de Galicia Bilingüe. Ve-se com imposiçom mesmo falar deste tema nos foros do movimento, a pesar de que é um conflito que aparece umha e outra vez, incesantemente, nos espaços abertos e plurais do movimento. “Es una obsesión”

8. Pode-se fazer umha leitura em positivo: o tema da língua tivo umha grande presenza na dinámica do movimento, foi um dos temas estrela no debate da construçom da identidade colectiva do movimento. Mesmo despois desta mesa redonda, no Foro Social de Ferrol…, qual foi o tema que monopolizou a assembleia?

9. O próprio debate originou um crescimento da reflexiom e da conciéncia lingüística nas ruas, nas praças, na rede.

10. Este dinamismo asembleário, a criaçom de encontros contínuos, plurais e criativos, favoreceu a actualizaçom do discurso e das acçons en torno á língua galega. A sociedade mudou, e a forma de debater, conviver, agir a respeito do conflito lingüístico mudarom. E as innovaçons fam-se mui visíveis em momentos de explosividade social como este.

11. De aí que estes espaços coletivos e redes sociais servirom como oportunidade para socializar e compartir images e realidades criativas da nossa língua. Por exemplo, a naturalidade com a que as novas geraçons participam do reintegracionismo e a boa recepçom desta corrente social.

Um comentário no facebook da acampada de Compostela: “Pensaba que los lusistas era unos radicales y son gente com nosotros”.

12. Umha das fontes de energia do movimento -e da língua- veu da mao do mundo da cultura e @s artistas. A participaçom de gente com O Leo, Carlos Gende, Sacha na Horta, e muitas outras artistas que tenhem um uso normalizado do idioma, figerom que a língua fosse percebida como elo de coesiom do movimento.

13. De súbito e transversalmente, fai a sua apariçom umha nova geraçom de activistas pola língua. Existe umha renovaçom.

14. Tamém se fai visível a apariçom de gente que accede, por vez primeira, ao uso da língua. Contra o que poida parecer, ao mesmo tempo que houvo espaços que reprimirom –formal ou informalmente- o uso do idioma, existirom dinámicas que favorecerom o uso da nossa língua entre @s nov@s activistas do 15 M.

15. Aínda que o movimento se constroi com princípios de horizontalidade, e de valoraçom do colectivo sobre os individualismos, foi simbólico que umha persoa como Carlos Taibo figesse umha reivindicaçom da língua num dos centros neurálgicos do movimento, a Praça do Obradoiro: “Este é um movimento que xorde da assembleia e a assembleia é plenamente soberana e constituínte. Este é um movimento que promove a autoorganizaçom e a autogestiom. Nessas condiçons que problema haveria de existir para que este movimento fosse estritamente galego, que outra cousa poderia ser o nosso movimento que um movimento que se expresa na língua que estou a falar agora”. Ou noutra ocasióm: “É imposível imaginar um movimento popular que nom se exprese em galego”

Conclusons:

Umhas palavras do filósofo Xosé Calviño:

"Fronte á pretensión da ideoloxía dominante de lexitimar a orde social existente, presentándoa como 'o normal' e como garantía de paz social, hai que tomar conciencia de que a organización social non é harmónica nin pacífica nin solidaria.

E isto debe ser o arranque dun compromiso de denuncia e participación na transformación social.

Neste sentido, non se debe aceptar a perspectiva do consenso como a única posible e hai que valorar tamén a perspectiva do conflicto como dinamizador e como fonte de movementos sociais reivindicativos (de clase, raza, sexo...)

Non esquezamos que, como nos di Kant, se o ser humano ten que cumprir coas leis é porque ten a capacidade de facelas."

Assi que fronte a um sistema que pretende invisibilizar os conflitos, o 15 M irrompe procurando a visibilidade dum conflito: umha precarizaçom social insuportável. E nessa dinámica, tamém dentro do espaço do 15 M irrompe o conflito lingüístico, procurando a visibilidade doutro conflito social: a precarizaçom insuportável da língua galega.

1. O proceso de normalizaçom da língua é um proceso sociocriativo, de participaçom social, aberto á pluralidade social. Cumpre, pois, facilitar o achegamento á língua ás persoas que, por raçons de mui diferente tipo, nom tiverom contacto com o nosso idioma.

Os espaços de criatividade ideológica, política e social dos movimentos sociais som favoráveis á própria dinámica de desenvolvimento dos procesos de normalizaçom das línguas minorizadas, necesitadas de espaços públicos –e privados- de debate, intercámbio e participaçom social.

2. Neste proceso de revitalizaçom social da língua galega tenhem suma importáncia os elementos relacionados com a psicologia social: prejuíços, motivaçons, actitudes. A geraçom que protagonizou o 15 M é a primeira geraçom da história da Galiza que fala castelám maioritariamente.

3. Cumpre fornecer-nos de recursos contra a ideologia do ultraliberalismo lingüístico que despreça a nossa língua como bem comum.

4. E ti que pensas sobre esta ideia? A língua é um dos elementos fundamentais da sociedade galega, e a normalizaçom do nosso idioma é imprescindível para um desenvolvemento social, económico e cultural do país baseado na justiça social e na sostibilidade.

5. A pesar de que o galego seja umha língua com problemas de minorizaçom social, cumpre ter em conta que si, nestas alturas da história, quem queira tem ao seu dispor papel higiénico etiquetado na nossa língua.

(1) "Derechos humanos y diversidad cultural". Jose Vidal- Beneyto (Editor), Ediçons Icaria, 2006, Barcelona.

Nota.-

Intervención de Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas.

A primeira hora da mañá, do 24 de Setembro de 2011, comezaba a segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa refería-se a: "O Movemento 15-M , que hai de novo? Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Martinha Suárez Martínez, activista do 15-M da #acampadaferrol; Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais; e Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas que interveu en primeiro lugar. Este texto que agora acabamos de postar vai ser publicado nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos xunto ás Galerías Fotográficas.

Un dos vídeos da intervención de Séchu Sende no Foro, case 40 minutos:
http://blip.tv/fsdeferrolterra/o-movemento-15-m-que-hai-de-novo-sechu-sende-5649598

Enlaces de interese:

Biografia de Séchu Sende no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Séchu Sende
http://www.facebook.com/profile.php?id=1007394724&ref=ts#!/profile.php?id=1007394724&sk=info

Blogue de Séchu Sende - 'Made in Galiza'
http://www.blogoteca.com/madeingaliza/

Séchu Sende no buscador de Google
google

Outros enlaces de interesse:

Séchu Sende guionista do Circo de Pulgas Corruselo:

http://circodepulgas.blogaliza.org/

Aulas Indignadas e Comprometidas:

Contacto: sechusende@edu.xunta.es

||||||||||||||||||||||

“E, non ou”, ... Relatorio de Ana Belén Puñal Rama

2011-10-25T12:26:00.005+02:00

“E, non ou”

Por Ana Belén Puñal Rama, xornalista e investigadora en comunicación e xénero.

Nunca as dicotomías son tan fixas como nos poidan parecer. As cousas, di a sabedoría popular, non son nin brancas nin negras. E, aínda que a pregunta da que parte esta mesa formula unha dicotomía –“Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios” –, eu creo que non debemos falar de “ou” senón de “e”.

Porque, para forzar aos medios ao cambio, é preciso darlles a ver que estamos dispostas a responderlles con voz crítica e en alto, a pasar deles se é preciso (porque quitarlles público é darlles onde máis lles doe) e mesmo a crear as nosas propias alternativas e loitar cos nosos propios medios.

Temos que, na mina opinión, actuar en todas as liñas: forzar aos medios convencionais ao cambio, para o que se necesita unha cidadanía crítica e disposta a actuar, e termos capacidade de organización suficiente como para, aproveitando as ferramentas das novas tecnoloxías da comunicación, crear os nosos medios e cos nosos propios medios. Porque os que nós poidamos xerar, dende a cidadanía máis crítica, son urxentes e obrigados, como esperanza do presente e semente do futuro, como foro onde debater e visibilizar aquelas ideas e realidades que non teñen sitio noutras pantallas, como espazo de vangarda. Mais non debemos esquecer que a incidencia nos medios convencionais, ata onde poidamos forzar e presionar, segue a ser necesaria, pola capacidade de impacto que teñen sobre a maioría da poboación.

O primeiro que me gustaría recalcar é que debemos defender con unllas e dentes o que xa temos. Poida que non o valoremos, pero chegar a tecer a rede de medios en galego coa que, até hai aproximadamente un ano, contabamos, custou moito. Moitos traballos, moita suor, moitas dificultades, e ao longo de non poucos anos. Foron medios creados con tanta ilusión, con tanto compromiso, con tanta vontade, con tanto voluntarismo, con tanta enerxía xerada na crenza firme naquilo no que se estaba a facer, que custaría imaxinar, dende fóra, os escasos recursos cos que se conseguiron sacar adiante. E ese tecido destruíuse a pasos axigantados sen que case ninguén, diga nada, faga nada ou se indigne.

Os medios en galego desaparecen e a sociedade non se inmuta. Por que non nos indignamos? Por que non se indigna a sociedade? Non somos conscientes, e dígoo dende a miña experiencia durante anos en TEMPOS Novos, un dos poucos medios en galego que aínda resiste, progresista e de clara implicación co tecido máis dinámico e coas voces máis críticas do país, das dimensións do que estamos a perder, da cantidade de esforzo que estamos a botar por terra, do capital humano formado e comprometido que deixamos sen alternativa, do que vai supor ter que nalgún momento volver comezar de cero.

Se queremos medios en galego, temos que implicarnos cos medios en galego. Dío a revista TEMPOS nunha autopromoción inserida nun dos seus últimos números: “Celébranos en vida para non ter que chorarnos de mortos”. E temos que facelo, na miña máis modesta opinión, cunha voz unida e forte, porque, alén diferenzas ideolóxicas, alén a leira da que cadaquén tome parte, hai un denominador común no que debemos coincidir: os medios en galego son necesarios, e son un capital acumulado que non debemos deixar perder sen máis. Non só polo feito de estar en galego, e o servizo que cumpren a prol da normalización da lingua, senón tamén polo papel que tiveron na creación de Galicia como espazo informativo propio, cunha axenda e cun tipo de información diferenciada da da prensa galega en castelán. Aínda sabendo que os movementos da historia son pendulares, non nos podemos volver a permitir esta nova oscilación até zona cero. Sería demasiado tempo perdido, demasiada enerxía perdida, demasiado capital humano perdido, para nada.

Digo que non nos damos conta das dimensións do que perdemos porque crear un medio de comunicación, profesionalizado, non é sinxelo.

Primeiro, pola peculiaridade do sector: Un sector que, no caso da prensa escrita, leva anos xa en crise, suxeito á continua perda de lectores e lectoras e á constante mingua da calidade xornalística, á loita pola publicidade e as subvencións, co servilismo que supón, á reconversión tecnolóxica cos gastos que iso implica, á adaptación a un mundo, como internet, no que se sabe que hai que estar pero do que, como empresa, é aínda difícil obter beneficios.

Segundo, e fundamental, porque un medio de comunicación é, tamén e sobre todo, un ecosistema. Os incendios arrasan nun segundo hábitats que levou séculos construír. E nos medios pasa o mesmo. Un medio de comunicación son as súas fontes, que cómpre tecer e coidar con todo o mimo, a súa rede de colaboradoras e colaboradores, o capital humano e profesional que nel e para el se forma, a súa capacidade de reacción ante o que o rodea. É unha determinada maneira de organizarse, de presentarse, situarse e asentarse ante o público, a creación dunhas determinadas rutinas. Todo iso é un mecanismo enorme, unha gran bola, que hai que facer funcionar día a día, con profesionalidade, e con responsabilidade, porque nesta complexa trama gárdanse dereitos e liberdades constitucionais que son alento da democracia: a liberdade de expresión e o dereito á información. Facer que ese mecanismo vaia sobre rodado, que a máquina funcione engraxada, leva tempo, e por iso digo que non é fácil queimar todas as velas para volver comezar outra vez de cero. E por iso digo que, xa que deixamos perder tanto, non deixemos esfumarse tamén o que aínda temos, as cabeceiras que aínda resisten á queima.

Os tempos son difíciles, para todas, para todos, e máis aínda para os medios e calquera outra iniciativa cultural en galego, porque ao igual que sufrimos nós, sofren as editoriais, sofren as iniciativas de compromiso coa lingua e co país. Non contamos co apoio do goberno autonómico, para quen somos ideoloxicamente non afíns, e polo tanto inimigos e non merecentes do apoio público. A lingua, como ben a defender, semella non contar para eles coa menor relevancia. Así as cousas, liquidarnos en momentos de crise é case tan fácil como deixar que a corrente leve unha pluma. Podemos lembrar as declaracións do director de Galicia Hoxe cando tiveron que pechar a porta:

“Galicia Hoxe desaparece porque vostede (Feijóo) camiña diante polo camiño do auto-odio, Galicia Hoxe desaparece porque o seu Goberno lle pechou con estrondosa hostilidade as axudas que alegremente reparte noutros campos mediáticos, Galicia Hoxe desaparece porque non estamos dispostos a 'dicir que chove cando o que fan é mexar por nós'. Pode pasar todo isto e que non nos indignemos? Que non reaccionemos? Que non saia de nós unha resposta cívica unida?”

Fronte aos medios de comunicación convencionais, a cidadanía debe actuar de maneira directa, coa voz en alto, pero tamén con man esquerda, sabendo cales son as súas rutinas, os seus puntos febles, as posibles portas de entrada. E cal é o punto feble dun medio? Un dos máis importantes, a súa voracidade constante de información e a escaseza de recursos para atendela. Necesitan información, rápida e facilmente dixerible, para poder saír ao día seguinte, ou no informativo de dentro dun par de horas, e canto máis elaborada mellor, e se pode ser diferenciada do resto dos medios mellor aínda, porque os seus cadros de persoal non contan co suficiente número de xornalistas nin moitas veces con xornalistas especializados/as e abondo formados e formadas nas diferentes áreas de especialización xornalística, dado que prefiren á información barata á información de calidade e ao consecuente investimento en formación de recursos humanos. Na medida en que as fontes lles fagan chegar a información o máis elaborada posible, e adaptada ás súas rutinas, terán máis probabilidade de introducirse na súa axenda.

Ademais das directrices rexas que veñan marcadas de arriba, non podemos esquecer que os medios están conformados por persoas, por xornalistas de a pé, coas súas propias sensibilidades, cos seus propios ideais. Os medios convencionais non son muros compactos. A esas e eses profesionais que poden ser sensibles á mensaxe do tecido cívico máis comprometido cómpre chegar porque aí hai unha posible fírgoa pola que entrar.

Sei que moitas veces as portas están pechadas con varios cerrollos pero outras moitas, hai fendas que comezan a abrirse, e que cómpre saber aproveitar. Pero para iso, o tecido cívico organizado ten que ser coñecer como os medios funcionan e dedicarlle parte do seu esforzo a comunicar e contactar con eles.

Poño un exemplo extraído do movemento feminista. En 1978 celebráronse en España as primeiras xornadas gobernamentais da condición feminina. Varias organizacións feministas estiveron reclamando, ao longo da súa celebración, a elaboración de conclusións máis progresistas. Organizáronse varios actos de protesta á porta do Pazo de Congresos e algunhas representantes conseguiron estar presentes na rolda de prensa oficial que se celebrou tralo acto de clausura. Varios medios dirixíronse a elas para saber das súas propostas. “Non houbo resposta, incluso chegou a escoitarse que se querían saber o que estaban reivindicando asistiran ás reunións que se celebraban os martes pola tarde na súa sede social”, di María Soleto, directora da Fundación Mujeres. Esta actitude é comprensible pero non estratexicamente adecuada. Digo comprensible, porque o tecido cívico bate unha e outra vez co silenciamento, coa terxiversación, coa criminalización das súas mobilizacións por parte dos medios. Pero non estratexicamente adecuada, porque se está negando unha oportunidade de facer chegar máis lonxe a súa voz, e máis cando hai xornalistas interesadas e interesados en amplificala.

Dende o movemento feminista, xurdiron iniciativas exemplares nos últimos anos no ámbito da comunicación, como as axencias de prensa especializadas na elaboración de información con perspectiva de xénero, que lles fan chegar aos medios, elaborada e redactada segundos os esquemas xornalísticos ao uso, para facilitar así a súa publicación. Tal é o caso da axencia de noticias AmecoPress, xurdida no seo de AMECO (Asociación Española de Mujeres Profesionales de los Medios), e doutras axencias como a catalá La Independent e a vasca Píkara Magazine, que teñen como antecedentes a veterana axencia de noticias CIMAC ou a arxentina Artemisa Noticias.

Funcionan así como fendas abertas para a introdución da perspectiva feminista e de xénero nos medios.

Dende o tecido cívico temos que estar dispostas e dispostos a dar o máximo para facer chegar as nosas voces á sociedade. Porque comunicar é existir, é estar. A comunicación é instrumento de cambio, e temos que ser sempre conscientes de como chegar máis aló de nós mesmas, de nós mesmos, do noso círculo próximo. Que sexamos sempre as mesmas persoas as que nos encontremos en determinados foros, xornadas ou actos públicos revela un fracaso á hora de comunicar a nosa mensaxe e de atraer con ela.

As organizacións do tecido cívico son fontes de información esenciais, importantísimas, polo seu carácter experto, por ofrecer non só información senón tamén coñecemento, por dar as claves para interpretar e coñecer o mundo. Dende elas teñen xurdido, dende o final da ditadura, numerosas iniciativas de comunicación, dende revistas impresas nacidas xa neses primeiros anos, até o mundo de internet. Son bo exemplo da información como contrapoder. Mais eu creo que, para chegar máis aló do ámbito no que cada organización se move, sería interesante que xurdiran iniciativas de comunicación conxuntas, transversais, que fosen foro común e punto de encontro, porque a voz unida de todos/as é máis probable que soe máis alto e ecoe máis lonxe.

Nun estudo elaborado en 2007 dende o grupo de investigación CIDACOM da USC, respecto ás publicacións do terceiro sector en Galicia, o 90% das organizacións consultadas consideraban que deberían estar máis en relación. E o 80% confiaba no establecemento dunha rede, como vía de comunicación cara ao exterior e para o intercambio entre elas. Ademais, do diálogo entre organizacións, do compartir problemas comúns como nos casos das publicacións impresas, a distribución ou a procura de financiamento, poderíase chegar a solucións comúns.

Crear medios alternativos dende o tecido cívico? Si, dende logo, pero, na miña opinión, débese facer:

Unindo forzas en proxectos comúns de comunicación.
Conseguindo proxectos que comuniquen cara ao exterior, para públicos non concienciados.
Contar cos e coas profesionais dos medios, que coñecen como adentrarse nas rutinas e nas axendas dos mesmos.

Crear novos medios profesionalizados? Si, sempre e cando sexa posible e viable, porque da súa necesidade non temos dúbida, máis agora, que acabamos de asistir a funerais de tantas cabeceiras en galego. Mais, na miña opinión, unha vez máis, coido que debe facerse aproveitando o estrume e a experiencia que nos achegan as iniciativas que durante anos fixeron camiño.

Os medios de comunicación non son só un instrumento de comunicación. Comunicar é existir. A comunicación, ben entendida, é tamén transformar. O xornalismo real, dicíao Kapuscinski, ten un obxectivo: provocar cambios. A comunicación é tamén motor de desenvolvemento, como nos ensina a ampla liña de traballo coñecida como comunicación para o desenvolvemento, asentada sobre todo en Latinoamérica.

Non minusvaloremos a súa importancia. A capacidade de mobilización que tiveron as redes sociais nos países árabes, e aquí o 15M, así nolo demostran. Non debemos estar á marxe do seu potencial. Porque, ademais, a súa filosofía, en rede, conecta de cheo coa propia esencia das redes cívicas. Aproveitémola para os nosos fins.

As épocas de crises son tamén épocas de oportunidades. Ogallá a caída dun mundo traia outro mundo novo e máis esperanzador. E para iso teremos que contar coa comunicación, cos medios, con eses grandes fabuladores da sociedade actual.

Nota.-

Intervención de Belén Puñal Rama, xornalista e investigadora en comunicación e xénero, foi redactora da revista Tempos Novos.

Pouco antes do mediodía do Sábado 24 de Setembro de 2011, comezaba a segunda Mesa da segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A segunda Mesa refería-se a: "Son posíbeis outros medios de comunicación? Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios? Hai alternativas?".

A Mesa foi presentada por Xesús Manuel Díaz Suárez, activista sindical e do movimento veciñal, membro da Executiva Comarcal da CIG e Vogal da Directiva da Asociación Veciñal de Esteiro. Participaron nesta segunda Mesa: Lois Rodríguez Martínez, cofundador da Asociación de Medios en Galego; Mariano E. Fernández Cabarcos, Coordenador Legal da Rede de Medios Comunitarios (ReMC)l; e Ana Belén Puñal Rama, xornalista, investigadora, foi redactora da revista Tempos Novos que falou en segundo lugar despois de Lois Rodríguez. Este texto que agora acabamos de postar vai ser publicado nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo -en dúas versións e águlos diferentes, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos, neste blogue, xunto ás Galerías Fotográficas.

Enlaces de interese:

Biografia de Belén no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Belén
www.facebook.com

Belén no buscador de Google
google

Webs de interese onde participa Belén
http://www.amecopress.net/
http://www.temposdixital.com/
http://www.observatoriodosmedios.org/

Contacto: bpunal@xornalistas.com

||||||||||||||||||||||

Vídeos da intervención de Manuel Monereo Pérez

2011-10-21T15:30:00.019+02:00

Manuel Monereo Pérez, advogado, escritor e investigador do Centro de Estudos Políticos e Sociais (CEPS).

Pouco antes do mediodía do Domingo 25 de Setembro de 2011, tivo lugar a sexta e última Mesa do Foro Social de Ferrol Terra. Esta sexta Mesa refería-se a: "Que cousa é vivir ben? Como queremos vivir? A vida individual e a vida colectiva. Que cambiar e que conservar para ter unha boa vida?".

A Mesa foi presentada por Bárbara Primo, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Tareixa Ledo Regal, socióloga, activista feminista, especialista en Terapia do Reencontro, vinculada ao Sindicato Labrego Galego; Manuel Miragaia Doldán, activista social, escritor e filósofo; Manuel Monereo Pérez, advogado, escritor e investigador do Centro de Estudos Políticos e Sociais (CEPS) que interveu en último lugar. Agora presentamos en tres partes a intervención de Manuel Monereo, entre os tres vídeos soman case 28 minutos.

Manuel Monereo Pérez no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE I

http://youtu.be/Gq6eRr3SpfQ

Manuel Monereo Pérez no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE I I

http://youtu.be/tmdvRu_vP5Q

Manuel Monereo Pérez no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE I I I

http://youtu.be/f8oYDZqKPHg

|||||||||||||||||||

Achegas e retos do movemento 15-M ... Relatorio de Jordi Calvo Rufanges

2011-10-18T18:37:00.010+02:00

Achegas e retos do movemento 15-M

Por Jordi Calvo Rufanges (Centre Delàs d’estudis per la pau de Justícia i Pau – Barcelona)

As protestas convocadas de xeitos similares ás do 15-M nalgúns países da contorna árabe, que levaron a cambios máis ou menos profundos en Tunisia e Exipto, puideron servir como inspiración ao 15-M. A súa metodoloxía probablemente inspirou a esas persoas anónimas que decidiron impulsar unha protesta estatal nun país economicamente paralizado pola crise e sumido nun letargo social, incomprensible desde outros lugares de Europa.

Seica alguén entende que nun país cun 20% de desemprego non se produciu máis que unha errada folga xeral? As revolucións ou ciclos de protesta dalgúns países árabes puideron inspirar e animar aos novos ciber-activistas españois, tanto na fe que unha convocatoria por Internet puidese ter, como na posterior evolución das protestas en forma de acampadas en centos de cidades españolas. A falta de expectativas dunha xeración de estudantes e recentemente licenciados que engrosaban sen límite as listas do paro é un aspecto común coas rebelións noutros países. Miles de mozos sen nada que facer deberon ser un bo indicador para prever as protestas do 15-M e a posterior spanish revolution, o que non se esperaba é que a maioría da poboación española lles dese apoio. De feito, segundo a enquisa de Metroscopia publicada polo xornal "ElPaís" o 26 de xuño de 2011, o 66% dos cidadáns teñen simpatía polo 15-M, o 81% pensa que os indignados teñen razón e o 84% que tratan dos problemas que afectan directamente aos cidadáns.

As acampadas toman as prazas

O seguinte paso foi a conformación de acampadas, tamén espontáneas, que nun momento dado chegaron, segundo afirmou nunha intervención na acampada de Plaça Catalunya en Barcelona o sociólogo Manuel Castells, a máis de 700 cidades de todo o mundo, a gran parte españolas, con acampadas estables, pero tamén algunhas do resto do mundo.

As acampadas foron o elemento máis característico e relevante deste ciclo de protesta que chegou a xuntar a decenas de miles de cidadáns en prazas de practicamente todas as capitais de provincia, así como en infinidade de pobos e pequenas cidades. As acampadas foron o símbolo da indignación española fronte a unha clase política inoperante e os privilexios de grandes empresarios, sobre todo dos relacionados co mundo das finanzas. Coas acampadas estableceuse nas prazas máis importantes das cidades españolas un lugar de información, encontro e reflexión sobre os cambios que a imperfecta democracia española debe afrontar para debuxar un futuro máis optimista. Pronto nas acampadas comezouse a construír un movemento que respondeu a varios preceptos, quizá non premeditados, pero que apareceron no movemento para non irse. Estes son: diversidade, non protagonismo, horizontalidade e vías pacíficas de protesta.

Mapa de acampadas no Estado español

Fonte: http://acampadabcn.wordpress.com/mapa-de-les-acampades/

Organizar a miles de persoas co ansia de participar pero sen o costume de facelo, levou a unha autoorganización tamén espontánea, que deu lugar á conformación dunha estrutura aberta na que nacían as comisións de traballo tal e como pasaban os días de acampada e multiplicábanse as asembleas deliberativas e decisorias. Creáronse comisións de contidos, de información, de actividades, de infraestruturas, de mobilización, de contactos internacionais, de sanidade, de cociña, subcomisiones naquelas máis numerosas, como a de contidos, encargada de dotar de discurso político ao movemento. Ata se crearon comisións para coordinar ás decenas de comisións existentes e, polo menos nas acampadas máis numerosas, unha para preparar a asemblea decisoria que cada día dábase.

É dicir, a estrutura do 15-M se complexizou, pero resultou capaz de cubrir as necesidades do movemento e de quen nel querían participar. Para iso utilizou como elemento principal de comunicación e de coordinación varias webs nas que se acumulaban as actas das reunións e as conversacións e opinións sobre o proceso do 15-M. Ademais, estableceu as bases para a continuación do movemento fóra das prazas e sen as acampadas. Impresionaba ver nunha mesma praza a miles de persoas atentas ás mensaxes das outras comisións que durante todo o día decidiran en longas asembleas as liñas xerais do movemento. Todo iso feito por xente na súa maioría sen práctica asemblearia previa. Polo que o 15-M converteuse nun proceso de aprendizaxe de activistas, nunha verdadeira escola de movementos sociais. Cabe dicir que tamén foron moitos os e as activistas de movementos con longa traxectoria de loita social quen se incorporaron aos poucos ao movemento, para dotalo de maiores contidos e axudar coas súas experiencias a que o movemento fose máis forte.

Organigrama da Acampada de Barcelona

Fuente: http://acampadabcn.wordpress.com/comissions/

Reflexión e acción

As acampadas combinaron a reflexión e a acción, algo vital para que un movemento teña éxito. A reflexión foi profunda nos métodos organizativos, na aprendizaxe asemblearia, na toma de decisións, en conseguir que as múltiples acampadas tivesen nexos en común e conformasen un movemento máis unido, aínda tendo en conta a súa tremenda heteroxeneidade. A reflexión levou desde os inicios do movemento á conformación dun documento de mínimos, entre os que destaca a demanda de impostos ás transaccións financeiras, ao fin dos privilexios salariais de políticos e banqueiros, ou á reforma da lei electoral que permita a entrada de partidos políticos minoritarios nos parlamentos, así como outras medidas de democracia directa. De feito, o documento Movemento 15-M: quen son e que reivindican?, realizado polos investigadores Kerman Calvo, Teresa Gómez-Pastrana e Luís Mena mostra que entre os detonantes que levaron aos cidadáns a expresar a súa indignación participando na manifestación do 15-M, sobresaen o enfado pola corrupción, que é resaltado polo 56,3%; o malestar coa actuación dos bancos, elixido polo 55,3%; a manipulación dos medios de comunicación, opción seleccionada polo 52%; e as inxustizas do sistema electoral, sinaladas polo 45,6%.

Polo que respecta ás accións, comezouse con accións diarias, nas propias acampadas, con marchas, caceroladas e diversas protestas ante bancos, institucións públicas e empresas con procesos de despedimentos masivos de traballadores, con apoio a desaloxos de casas ocupadas e, sobre todo, de familias que non podían pagar a súa hipoteca. Os efectos foron, con este último exemplo, tan visibles como que se paralizaron decenas de desafiuzamentos resultado deste apoio popular.

Entre outras, destacaron as accións convocadas ante os parlamentos durante a toma de posesión dos novos gobernos xurdidos das urnas, que levaron ao poder masivamente aos partidos conservadores en todo o Estado español. De que xeito afectou o 15-M a este resultado electoral? É difícil cuantificalo, pero se o partido socialista no poder xa prevía un pau electoral, as críticas amplificadas nas prazas á súa deriva conservadora e liberal, puideron axudar a que o castigo ao PSOE fose maior do esperado. Desde as prazas pedíase principalmente o voto a alternativas ao bipartidismo e, sobre todo, o voto en branco, que conseguiu cotas maiores que en anteriores comicios. Segundo o informe Influíu o 15-M nas eleccións municipais?, analizado en Público o 17 de xullo de 2011, o voto nulo aumentou de media 1,7 puntos porcentuais e o branco, un. Mentres que o apoio aos partidos maioritarios descendeu en media un 8%.

Saír da praza

Na evolución do movemento 15-M nas súas primeiras semanas de vida, ata o desaloxo ou abandono das prazas, é relevante o ocorrido nas accións de protesta na toma de posesión das novas corporacións municipais e autonómicas. Estas protestas mostraron, por primeira vez, certo grao de violencia por parte dos manifestantes, o que lles restou boa parte do enorme apoio que os medios de comunicación lles deron ata ese momento. Afortunadamente, o movemento reaccionou con rapidez e desmarcouse da violencia acontecida e reafirmou a súa elección polas vías de protesta pacíficas que lle caracterizaron desde un principio, o que sen dúbida lle axudou a conseguir o apoio maioritario da opinión pública. Coas máis que multitudinarias manifestacións do 19-X convocadas polo movemento por todo o Estado español, conseguiuse emendar a plana e mostrar que son un movemento pacífico e maioritario, capaz de sacar á rúa a centenares de miles de indignados.

A situación nas prazas, a pesar de ser unha idea excepcional, pola súa gran visibilidade e a demostración de compromiso e coherencia fronte á sociedade, chegou a un punto en que necesitaba un cambio. En parte, o 15-M baseou a súa forza na simpatía de millóns de cidadáns e cidadás e a permanencia nas prazas podía pór en perigo este apoio, aínda que tan só fose moral. Practicamente todas as prazas abandonaron a acampada permanente e agora o 15-M está buscando o xeito de manter viva a reflexión das acampadas e as accións que dela xurdían. As asembleas locais ou de barrio substituíron ás prazas, que ademais non deixaron de ser punto de encontro dalgunhas reunións e accións do movemento.

Impacto e futuro do 15-M

Mentres tanto, os partidos políticos parecen tomar nota das principais demandas dos indignados, aínda que máis ben limítanse a facer certas chiscadelas para facerse co favor dos electores. Os efectos reais nas políticas aínda non son visibles e, se as protestas non continúan, non o serán nunca. Pero os efectos na sociedade civil están sendo importantes e poden levar a verdadeiros cambios, polo menos nos partidos minoritarios e nas entidades sociais ou políticas que non foran capaces de mobilizar á sociedade española ata que o fixo o 15-M, a pesar de que había razóns suficientes para facelo. É dicir, o efecto principal deste movemento está dándose cara a dentro, polo cambio nos xeitos de expor as protestas, de convocalas e de xestionalas. Trátase dunha transformación de cultura de protesta e mobilización, de construción de alternativas, que garda semellanzas cun proceso similar, aínda que xurdido da propia sociedade civil organizada, que desde o ano 2000 trata de fortalecer os movementos sociais e de propor alternativas ao capitalismo neoliberal. Trátase do Foro Social Mundial (FSM), un proceso de participación da sociedade civil baseado en moitos dos principios que fixeron seus os indignados do 15-M.

O FSM creou un espazo aberto, de encontro de activistas, organizacións e movementos sociais onde non teñen cabida nin os gobernos, nin os partidos, nin os violentos, algo que tamén se deu no 15-M. No FSM existe un valor primordial, a diversidade, como elemento que dá forza aos movementos sociais, rompendo coa tendencia divisora da esquerda dos últimos tempos. O 15-M baséase tamén na diversidade, ata cun grao máis amplo, xa que chegou a persoas que nunca participaran social ou politicamente.

No FSM promóvese a emancipación a través da autogestión presente no feito de que nos foros cada cal organiza a súa actividade tal e como o desexa. No 15-M creáronse as acampadas e o resto de mobilizacións a través de dinámicas autogestionarias, onde a horizontalidade caracterizou o seu desenvolvemento en comisións que permitiron a participación, non sen dificultades, a un número máis amplo de persoas que outros tipos de movementos.

No FSM fálase de que as alternativas deben levar á práctica, no propio espazo do foro e nas organizacións que nel participan. É dicir, promove a praxe, a coherencia entre o que se di e o que se fai. O 15-M puxo en práctica nas prazas o seu modelo de democracia máis real, con elementos de participación directa, coa toma de decisións por consenso (aínda que tamén incorporaron a votación nas asembleas máis multitudinarias), ofrecendo un espazo a quen quixese sumarse no que reinaba o compromiso, a solidariedade e o apoio mutuo.

O FSM propón conseguir a transformación social a través da non-violencia. O 15-M, a pesar das dúbidas ás que se poida enfrontar puntualmente, elixiu o camiño da protesta pacífica para mostrar ante a cidadanía e a clase política e empresarial a súa indignación co sistema actual.

Podemos concluír que quizá unha boa forma de continuar co movemento de indignados e indignadas sexa establecer pontes entre o 15-M e os foros sociais existente, para unir forzas, aprender da experiencia das organizacións que neles participan e da espontaneidade deste novo movemento. Agora queda atopar o xeito de facer que as mobilizacións do 15-M sigan tendo tanto impacto mediático como ata agora, algo que os movementos sociais non conseguían no Estado español desde fai moito tempo e avanzar cara a unha maioría social suficiente que permita, durante as próximas décadas, ofrecer alternativas factibles ao sistema capitalista, que segundo autores de prestixio como Samir Amin ou Immanuel Wallerstein, ten os días (léase décadas) contados.

Nota.-

Intervención de Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais.

A primeira hora da mañá, do 24 de Setembro de 2011, comezaba a segunda xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa refería-se a: "O Movemento 15-M , que hai de novo? Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas; Martinha Suárez Martínez, activista do 15-M da #acampadaferrol; e Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais. Este texto que agora acabamos de postar vai ser publicado nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos xunto ás Galerías Fotográficas.

Un dos vídeos da intervención de Jordi no Foro, case 45 minutos:
http://blip.tv/fsdeferrolterra/o-movemento-15-m-que-hai-de-novo-jordi-calvo-rufanges-5650683

Enlaces de interese:

Biografia de Jordi no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Jordi

http://facebook.com/jcalvorufanges

Jordi no Twitter
http://twitter.com/#!/jordicalvo

Blogue de Jordi - Diario dun Altermundista
http://blogs.publico.es/altermundista/

Jordi no buscador de Google
google

Observatorio sobre desarme, comercio de armas, conflitos armados e cultura de paz - Centre d’Estudis per la Pau J.M. Delàs
http://www.centredelas.org/
http://www.justiciaipau.org/
http//:www.bbvasinarmas.org
http://www.bancosantandersinarmas.org

Contacto: jcalvo@centredelas.org

||||||||||||||||||||||

San Sadurniño ... Relatorio de Secundino García Casal

2011-10-17T12:34:00.006+02:00

Agradecendo e presentado

En primeiro lugar gustaríame dar as grazas á organización por artellar unhas xornadas como estas, xa que son unha magnífica oportunidade para debater e compartir ideas, experiencias e boas prácticas.

As teorías e as utopías son necesarias, pero se non teñen unha aplicación práctica moitas veces poden perder o seu interese. Por iso os que estamos ideoloxicamente na esquerda, e máis no actual momento, temos mesmo a obriga de demostrar que as nosas ideas, as nosas propostas, as nosas liñas ideolóxicas son as acaídas para mellorar a calidade de vida do conxunto da sociedade. E iso faise desenmascarando as mentiras que nos fan crer, pero tamén con exemplos prácticos de que outro mundo é posible.

Polo tanto eu estou aquí para falarvos da experiencia do Concello de San Sadurniño durante os últimos catro anos, e agardo que vos poida ser de proveito. En todo caso, se houber algunha dúbida ou cuestión emprázovos ó remate da miña intervención para mantermos un debate, se así o considerades, e deste xeito permitirme tamén aprender de vós.

Cal é o contexto ?

Comezaremos facendo un pequeno resume sobre San Sadurniño.
Ben, somos un concello rural, situado entre a ría de Ferrol e a depresión das Pontes, no val do río Xubia e do seu afluente principal, o Castro. Estamos a 20 minutos en coche, e a 25 en tren do centro de Ferrol. Malia iso, aínda moitos “ferroláns” non nos coñecen, nin saben onde fica San Sadurniño.
Contamos con só 3.098 habitantes, que viven ciscados polos 100 km2 que ten o municipio. A dispersión poboacional é elevadísima xa que temos 7 parroquias e nada máis e nada menos ca 216 entidades de poboación. Esta dispersión, tan característica de Galicia, é unha herdanza da ocupación tradicional do territorio, pero tamén é unha complicación á hora de ofrecer servizos públicos, como pode ser o abastecemento de auga ou a iluminación pública.

Asemade, como o resto de concellos rurais, temos unha poboación moi avellentada (idade media de 50 anos) e cunha baixísima natalidade. O saldo vexetativo negativo compénsase coa chegada de novos habitantes que procuran en San Sadurniño un bo lugar para vivir, ben comunicado e cuns servizos que, ós poucos, imos mellorando, a pesar da situación de crise xeral.

Unha crise que, nembargante, non nos afecta en gran medida. Temos un concello saneado, con liquidez, e sen endebedamento. Por que? Porque o noso non é o modelo especulativo; non tivemos boom inmobiliario; non facemos política nas nubes. Porque o noso modelo é o da economía real, sustentada nos magníficos recursos endóxenos cos que contamos.

Ora ben, a crise na que nos meteron si ten consecuencias negativas tamén no noso municipio. Á parte do incremento do desemprego, o concello está vendo como os ingresos procedentes doutras Administracións están sendo reducidos á mínima expresión.

Se antes os concellos xa tiñamos un financiamento totalmente deficitario, agora é paupérrimo. Pola contra, as competencias son as mesmas ou máis, e cada vez temos máis persoas demandando novos servizos.

A solución a esta situación é ben complexa, pero está claro que con ideas e iniciativa se poden facer moitas cousas. Se inda por riba puidésemos contar con recursos dabondo, as cousas habían ser moito máis doadas e proveitosas.

Os custos dos servizos nun concello galego son moi superiores ós do resto de comunidades do Estado, pero pola contra recibimos mesmo menos ingresos. Os orzamentos municipais en Galicia representan o 50% da media estatal.

Así que o primeiro que temos que facer é demandar unha mudanza radical neste aspecto. Hai que reformar a Administración, para que se achegue á cidadanía. O ámbito local é un espazo privilexiado para construción democrática xa que é o lugar onde con máis frecuencia os veciños e veciñas entran en contacto coa representación política ou co persoal técnico da Administración, onde se materializan normalmente os servizos públicos, e onde a xente se organiza en redes de proximidade.

Po iso a reforma ten que pasar, entre outros aspectos, por reforzar o nivel local, en competencias e sobre todo en recursos financeiros, e por eliminar o superfluo, o negativo, o que crea atrancos:

Hai que reducir o “Estado”. Para que serven o ministerio de Cultura ou os departamentos de agricultura e pesca, cando as competencias as teñen as comunidades autónomas e a Unión Europea. Se queren mudar a Constitución, que empecen por solucionar o problema territorial recoñecendo o dereito de autodeterminación dos pobos, e amañar a situación de crise incluíndo o obxectivo de sustentabilidade económica, social e ambiental, no canto de sacralizar o modelo económico neoliberal.

Por que razón temos que financiar obras faraónicas (autoestradas, camiños de ferro, aeroportos, mega-portos…) para beneficiar só a uns poucos
Por que, nun Estado descentralizado política e economicamente, con máis de 7.000 km de costa, todo ten que pasar polo ermo de Madrid, para xerar deseconomías, como acontece co aeroporto de Barajas ou a saturación do tráfico, ou darlle as costas ó sector naval, ás pescas ou á agricultura e á gandaría atlántica.

Por que temos que aturar as Deputacións, cando son institucións decimonónicas, alleas ó ordenamento tradicional galego, non democráticas e están especializadas en repartir cartos segundo a comenencia e os intereses políticos.
Está claro que o modelo no que vivimos ten que mudar, pero as grandes forzas políticas e os seus testaferros económicos son contrarios a cambios que poidan repercutir sobre os seus privilexios. E iso é contra o que nos temos que enfrontar.

A Sustentabilidade

Nós, dentro da nosa modestia, propomos e actuamos a prol desa mudanza de sistema. E a nosa receita para saír da crise económica, social e ambiental na que nos meteron é a Sustentabilidade, acompañada polas políticas de proximidade, pola democracia participativa:

Menos macroeconomía e máis economía real baseada nos recursos endóxenos do territorio.
Máis equidade e máis servizos de calidade.
Máis conservación da biodiversidade e dos ecosistemas naturais.
Máis democracia, máis participación, máis pluralidade, máis convivencia.

É por iso que San Sadurniño, grazas ó apoio do GDR Euroeume, conta cunha Axenda 21 Local dende o ano 2006, e o seu plan de acción serviu de guía para a acción política nos últimos catro anos.

Gobernanza, bo goberno, ... e boas cidadás e bos cidadáns

Podería falar doutras experiencias e iniciativas que implementamos nestes anos, pero prefiro centrarme agora nun concepto que debería ser habitual, e pola contra soa como novidoso, como é a gobernanza ou o bo goberno.

A gobernanza, que representa a entrada da sociedade na xestión pública e a concertación entre os diferentes axentes, debería ser a guía da praxe política de todo representante público. Mais na realidade, no noso contexto é aínda unha utopía.

A moitos encheselles a boca falando de democracia, pero para que haxa unha verdadeira democracia ten que haber bos gobernos, ben xestionados, abertos, eficaces e eficientes. E paralelamente, tamén debe haber bos cidadáns e cidadás, que cumpran cos seus deberes, esixan os seus dereitos e controlen ós seus representantes políticos.

Por desgraza a xente está farta da política; non confía nos representantes políticos, porque non ve solucións ós seus problemas. E o desencanto é tremendamente perigoso, pois xera desafección, individualismo e ó final dálle o poder ós que xa o teñen. Por iso hai que rachar o círculo vicioso, coa democracia verdadeira.

Así, dende hai catro anos estamos traballando para que o Concello de San Sadurniño estea dirixido polo bo goberno, e acade todo o que acabo de indicar. Ora ben, non temos a vara máxica das fadas e non se pode conseguir todo en 4 días.

A gobernanza é un proceso dinámico, no cal hai que implementar políticas de proximidade á cidadanía, hai que aplicar o principio de subsidariedade, hai que ofrecer unha verdadeira apertura e transparencia, hai que asegurar a igualdade de oportunidades e hai que procurar unha concertación social o máis ampla posible.

Seguindo estas premisas San Sadurniño conta cunha Concellería de participación veciñal, que se encarga destes eidos. Ademais, en 2008 aprobouse o Regulamento de participación veciñal, e se constituíu o Consello de participación.
Outro aspecto que se desenvolveu dende o primeiro intre foi a información. Quixemos rachar cun pasado de escuridade, para que toda a cidadanía soubese que se facía no Concello. Por iso potenciouse e ampliouse a páxina web municipal, e xa temos todo preparado para implantar a Administración electrónica.

Ademais comezouse a editar un boletín mensual de noticias municipais, que inclúe exclusivamente información de interese xeral, e que se envía por correo a todas as vivendas do municipio.

Ampliamos a relación de edificios e espazos públicos e melloramos a súa calidade, para facilitar o traballo das asociacións locais, sen exclusións.
Aprobamos unha ordenanza de normalización lingüística, para asegurar o dereito a usarmos a nosa lingua propia.

Organizamos unhas xornadas sobre a ordenación do territorio, e redactouse un folleto sobre este tema que se enviou a todas as vivendas, para que a cidadanía teña información básica sobre como ordenar o territorio e como de fará o PXOM que proximamente presentaremos.

Por último, entre outras iniciativas nos últimos anos propiciamos a creación de Grupos de consumo, que son grupos de persoas que se xuntan para adquirir un produto e negociar mellores condicións e prezos máis reducidos. Fixémolo con ordenadores persoais, para promover a expansión das novas tecnoloxías, e con placas solares térmicas para auga quente. En ambos casos as persoas interesadas obtiveron aforros dun 20% sobre os prezos de mercado.

Os Orzamentos Participativos

Para rematar voume centrar nunha iniciativa novidosa relacionada directamente coa gobernanza: os orzamentos participativos.

O Concello de San Sadurniño, en colaboración coa asociación EuroEume, e coa participación da empresa Proxectos, decidiu pór en marcha en 2008 un dos compromisos electorais que tiña o grupo de goberno de cara a mellorar a praxe democrática e achegarse ás necesidades reais dos seus veciños e veciñas: os orzamentos participativos.

Malia que este tipo de iniciativas xurdiran con bastante anterioridade, San Sadurniño foi o primeiro concello galego en implantar un proceso estruturado, regulado e aplicable a todo o territorio municipal de Orzamentos participativos. Só Fene e Ferrol tamén comezaron con esta proposta, pero Fene abandonouna axiña e Ferrol implantouna de maneira parcial, e a ver cal é o seu futuro co novo goberno local.

O noso modelo é propio, xa que comprobamos que era preciso adaptalo ás características e ás necesidades dun concello como San Sadurniño, que nada ten que ver con Porto Alegre, con contornos urbanos ou con concellos andaluces, onde esta experiencia si tiña un percorrido máis amplo e longo no tempo.

Temos un concello extenso, cunha poboación reducida, moi avellentada, e distribuída en 7 parroquias e 216 entidades de asentamento. Aquí a dinamización e a participación cidadá son máis complexos e laboriosos, e as necesidades da cidadanía tamén teñen características distintivas.

Coa realización do proxecto dos Orzamentos participativos o Concello pretendía acadar os seguintes obxectivos:

Desenvolver a gobernanza municipal no eido da participación, implicando á cidadanía na redacción e aprobación dunha parte dos orzamentos municipais.
Incrementar o grao de democracia, avanzando cara á democracia participativa.
Aplicar o principio de subsidariedade, achegándose ó nivel máis baixo e importante: as necesidades obxectivas das persoas.
Aumentar a lexitimidade da acción de goberno, e o apoio cidadán ás súas decisións.
Incrementar a transparencia, pois son as persoas implicadas as que toman unha parte das decisións.
Continuar cos traballos de participación iniciados coa Axenda 21 Local, e avanzar cara a sustentabilidade, guiados polas necesidades da cidadanía.
Implicar á veciñanza nas decisións do Concello, e lograr o seu entendemento, e a súa participación directa nas decisións. Ademais aumentará o seu coñecemento do territorio, das outras parroquias e da situación e das necesidades da súa propia.
Lograr que sexa unha Escola de cidadanía, e de aplicación da Ética republicana, segundo a cal todos/as debemos procurar o ben xeral.
Traballar na constitución das parroquias como entidades territoriais de participación e de xestión de obras e outros servizos, e avanzar cara ós Consellos parroquiais.
Crear metodoloxías e organismos permanentes de participación, que permanezan no tempo aínda que mude o goberno municipal.
Mellorar a imaxe pública do Concello, tanto interna como externamente, con iniciativas novidosas e dinámicas.

Para simplificar a metodoloxía que empregamos é a seguinte, aínda que tamén está en continuo proceso de adaptación e mellora.

Destinamos ó redor do 10% do capítulo VI de investimentos para aplicar os Orzamentos participativos.

A cantidade resultante distribúese por parroquias, aplicando unha fórmula de reparto que teña en conta variables de extensión, poboación e núcleos, así como un coeficiente corrector que evite grandes diferenzas entre as parroquias.

No mes de setembro ábrese a convocatoria, enviando a todas as vivendas do municipio un folleto informativo sobre o proceso.

Recíbense as propostas, que logo se presentarán nas asembleas parroquiais, onde os cidadáns e cidadás maiores de 16 anos escollen, priorizando as accións máis necesarias e urxentes.

As propostas resultantes presentaranse á Mesa dos orzamentos, na que están políticos, técnicos e un representante de cada parroquia escollido nas asembleas, quen tomará a decisión final. O resultado preséntase nun acto público, que é unha asemblea cidadá de celebración democrática.

Por último as propostas son incluídas no documento do proxecto dos orzamentos do ano vindeiro, que se presentará ó Pleno municipal do mes de novembro.

En definitiva o Orzamento Participativo é unha ferramenta de participación, reflexión e xestión mediante a cal a veciñanza propón e decide sobre o uso dunha parte dos Orzamentos Municipais. Ou sexa é un espazo de xestión conxunta entre os políticos e a cidadanía.

Estamos moi satisfeitos coa experiencia. Os políticos podemos charlar cos veciños e veciñas, coñecer os seus pareceres e as súas prioridades. Ademais vemos que as propostas aprobadas son atinadas e moi sustentables: expansión da rede Wimax, suxeición dos colectores do lixo, camión de recollida de voluminosos, numeración de todas as vivendas, amaño de certos camiños e estradas, melloras nos locais sociais parroquiais, alumeado sustentable etc.

Ora ben, tamén hai eivas e problemas. O principal é a baixa participación. Temos en conta que estamos nun concello cunha poboación maior, pouco dinámica, que ten que facer un esforzo para ir ás asembleas. Aínda que en Porto Alegre, en 1989, só 403 persoas participaron nas discusións dos orzamentos participativos.

En todo caso, é preciso dinamizar máis á poboación, para que participen e asuman a súa responsabilidade. Necesitamos que se convertan en protagonistas activos do que ocorre no seu concello. Non nos interesa que sexan simples números ou usuarios de servizos, queremos que sexan cidadáns e cidadás.

Gratitude e compromiso

Remato reiterando o que dixen ó principio. Coido que para saír da crise e para construír unha nova sociedade hai ideas, hai alternativas, e mesmo hai organizacións políticas que apostan por modelos autocentrados e baseados na sustentabilidade. O que precisamos é o recoñecemento, o apoio e a implicación de máis persoas, de máis colectivos, para convertermos as ideas en feitos.
Grazas e fico ó voso dispor para debater e aprender.

Nota.-

Intervención de Secundino García Casal, alcalde de San Sadurniño.

A primeira hora da mañá, do Domingo 25 de Setembro de 2011, comezaba a Terceira Xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa da mañá, e quinta do Foro, refería-se a: "Outros concellos, outras realidades. Que institucións queremos? É posíbel outra política, outra xestión municipal? Cara un poder popular constituínte?".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Martiño Noriega Sánchez, alcalde de Teo; Juan Manuel Sánchez Gordillo, alcalde de Marinaleda, Sevilla; e Secundino García Casal, alcalde de San Sadurniño que interveu en primeiro lugar. Este texto que agora acabamos de postar vai ser publicado nun libro que vai editar o Consello Local do Foro Social de Ferrol Terra, para a difusión da ideas, reflexións e propostas d@s 19 relatorxs que participaron.

Tamén está previsto publicar as intervencións en vídeo, das cais xa hai algunha publicada, ademais das sonoras xá publicadas por Rádio Filispim e que no seu día xa reproducimos xunto as Galerías Fotográficas.

Enlaces de interese:

Biografia de Secundino no Blogue do Foro
forosocialdeferrolterra

Facebook de Secundino
http://facebook.com/secundinogarcia

Secundino no Twitter
http://twitter.com/#!/SecundinoGarcia

Blogue de Secundino
http://secundinogarciacasal.blogspot.com/

Secundino no buscador de Google
google

Web oficial do Concello de San Sadurniño
http://www.sansadurnino.es/

San Sadurniño na Galipedia-Wikipedia
http://gl.wikipedia.org/wiki/San_Sadurniño

|||||||||||||||||||||||||||||

Vídeos da intervención de Juan Manuel Sánchez Gordillo

2011-10-15T00:57:00.005+02:00

Juan Manuel Sánchez Gordillo, alcalde de Marinaleda, Sevilla.

A primeira hora da mañá, do Domingo 25 de Setembro de 2011, comezaba a Terceira Xornada do Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa da mañá, e quinta do Foro, refería-se a: "Outros concellos, outras realidades. Que institucións queremos? É posíbel outra política, outra xestión municipal? Cara un poder popular constituínte?".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Secundino García Casal, alcalde de San Sadurniño; Martiño Noriega Sánchez, alcalde de Teo; e Juan Manuel Sánchez Gordillo, alcalde de Marinaleda, Sevilla, que interveu en terceiro lugar. Agora presentamos en catro partes a intervención de Gordillo, entre os catro vídeos soman case 37 minutos.

Juan Manuel Sánchez Gordillo no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE I

http://youtu.be/yjZ1yDjWdJA

Juan Manuel Sánchez Gordillo no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE II

http://youtu.be/hMmRsl4c2As

Juan Manuel Sánchez Gordillo no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE III

http://youtu.be/WSfO_QW4V3M

Juan Manuel Sánchez Gordillo no Foro Social de Ferrol Terra - PARTE IV

http://youtu.be/uxoimG91wok

Canle do FSdeFerrolTerra

||||||||||||||||||||||

Vídeos da intervención de Martinha Suárez Martínez

2011-10-10T23:07:00.013+02:00

Martinha Suárez Martínez, activista da #acampadaferrol.

A primeira hora da mañá, do 24 de Setembro de 2011, comezaba o Foro Social de Ferrol Terra. A primeira Mesa refería-se a: "O Movemento 15-M , que hai de novo? Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M".

A Mesa foi presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulleres. Participaron nesta primeira Mesa: Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas; Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais; e Martinha Suárez Martínez,, activista da #acampadaferrol que interveu en segundo lugar, despois de Séchu Sende. Agora presentamos en dúas partes a intervención de Martinha, entre os dous vídeos soman pouco máis de 22 minutos.

||||||||||||||||||||

O bo vivir... Vivir ben..., relatorio de Tareixa Ledo Regal

2011-10-05T10:21:00.008+02:00

O BO VIVIR... VIVIR BEN...

Moi bo día a todas e a todos.

Graciñas a cantas persoas e colectivos organizastes este espazo de encontro e debate, este espazo de utopía. Porque, se estes espazos son sempre necesarios, coido que neste momento -ademais de necesarios- están a ser imprescindibles.

Graciñas, ademais, por invitarme a participar nesta mesa redonda para compartir con vós algo das miñas buscas, das miñas reflexións, dos meus soños. Que non van ser completos -evidentemente- mentres non poñades vós tamén en xogo as vosas buscas, as vosas reflexións e os vosos soños...

O bo vivir...

No ano 2008, a nova Constitución Política de Bolivia introduce no Preámbulo e en varios artigos o concepto de “VIVIR BEN”. Xa o fixera o Estado de Ecuador con anterioridade.

Así, por exemplo, a Constitución de Bolivia adianta no seu artigo 8:

“O Estado asume e promove como principios ético-morais da sociedade plural: ama qhilla, ama llulla, ama suwa (non sexas frouxo, non sexas mentireiro nin sexas ladrón), suma qamaña (VIVIR BEN), ñandereko (vida armoniosa), teko kavi (vida boa), ivi maraei (terra sen mal) e qhapaj ñan (camiño ou vida nobre). (…)

Mais, que cousa é VIVIR BEN?

Para min, VIVIR BEN é sentirme con dereito ao espazo que ocupo.

É conectar coa enerxía de vida que aniña en min e vivir desde aí: aquí, agora, neste mesmo instante.

É vivir sentíndome protexida e mimada, nun contexto seguro. Sen medos, sen pantasmas... con aliados e aliadas. Con amigos e amigas.

É vivir acompañada, querendo e deixándome querer. É ter bicos e caricias, e poder regalalas tamén...

É abrazar á xente.

VIVIR BEN é respirar ben. É mexar e cagar ben, e que todo o meu organismo funcione axeitadamente.

VIVIR BEN é ter auga limpa para beber e tamén poder comer todos os días.

É ter alimentos sans e pararme a saborear a comida.

VIVIR BEN é sentir a calor do sol na miña pel e poder ver a lúa pola noite. É dar un paseo entre as árbores, bañarme na praia, camiñar cos pes na herba...

VIVIR BEN é ter un acubillo para contemplar a chuvia... Ter un lugar onde vivir... Se cadra unha casa pequecha e bonita, acolledora e aberta. Se cadra unha casa con eido... E con outras casas cerca e boa veciñanza... Iso sería vivir moi ben!

VIVIR BEN é poder bailar ou tocar un instrumento. É escoitar un concerto ou facer tai-chi.

VIVIR BEN é mirar un bebé e miralo con acougo... Coller no colo unha bebiña e gozar con ela.

Ou facer-nos cóxegas co Miguel e coa Silvia. E carreiras de patinete coa Sara. É andar en bici co Unai e facer un castelo de area co Xabi e co Iago...

VIVIR BEN é o pracer de ler unha boa historia ou unha poesía. Tamén é unha charla cunha amiga.

VIVIR BEN é vivir a gusto coa familia (sexa cal sexa). E, de cando en vez, que haxa desencontros e caer na conta dos propios fallos e ir aprendendo...

É saber que vou chegar á casa e que estás. E que vas chegar á casa e estou eu...

VIVIR BEN é ter un traballo que me gusta e gozar traballando. É facer algo e quedar satisfeita, a gusto...

VIVIR BEN é ter algún obxectivo para min e un montón de proxectos para o meu barrio, para a miña aldea, para o planeta. E traballar neles, colaborar neles para que o mundo sexa algo mellor...

VIVIR BEN é aprender algo novo cada día, medrar persoalmente e comunitariamente, como fai unha árbore.

É vivir nunha sociedade libre e democrática, e saber onde piso e como piso.

É poder desafogar.

É rir moito e rir a gargalladas. E tamén sorrir.

VIVIR BEN é facer cousas xuntas. É agradecer o remate da xornada, deitarse na cama a descansar ou a sacar o camisón.

VIVIR BEN é non querer todo o que se ve. É pensar en cada momento qué me da felicidade e asentarme aí.

VIVIR BEN é ter o necesario para vivir. Non ter menos do necesario. E tampouco non ter máis.

En suma, para min vivir ben é vivir desde a terra... É vivir desde a terra, con tempo e con tenrura...

1º MOVEMENTo. VIVIR BEN é vivir con tempo...

Ter tempo para ser. Ter tempo para estar.

“Non teño tempo”... axendas, presas, reloxos, presas, autoestradas, aves, presas, teléfonos móbiles, correo electrónico, “non teño tempo”...

Un tempo e un espazo. Ter espazo para ti. Ter espazo para min...

Slowly... Ir ao meu ritmo. Vivir ao meu ritmo. Lentamente... Lentamente? Ao meu ritmo, sen máis!!!

Ritmo, cadencia, baile... Tempo para o baile e a música. Tempo para o pracer. Tempo para a delicadeza e a dozura. Tempo para o xogo e a brinqueta, para enredar e folgar...

Escoitar o propio son. Escoitar o son da terra.

Silencio. Escoitar o silencio.

Escoitar... que medo! Buuu!

Escoitar e estar. Escoitar e escoitarse. Escoitar a ese outro, a esa outra. Escoitar á árbore. Escoitar ao río. Escoitar á ra e á pedra...

Escoitar á xente. Escoitar ao pobo. Escoitar a voz do pobo.

E quen é o pobo? O pobo es ti e son eu. O pobo somos nós. Non é Esperanza Aguirre, aristócrata e liberal a ultranza que non trae esperanza... ata o seu nome mente... (e non teño nada contra ela, só que busco e ando a construír esperanza verdadeira...).

Tempo é o ritmo das avoas e dos avós.

É escoitar os xemidos da xente angustiada e ter vagar para prestarlles atención... O laio desa emigrante rumana, os choros daquel vello solitario, as queixas dun parado calquera... (e recorda, todas e todos nós somos nalgún momento estranxeiros, vellas ou paradas, xente desvalida...).

Escoitar as súas soidades, as súas demandas... E articular espazos para recoñecer a valía das súas vidas.

Programas, actuacións e servizos para dignificar as nosas vidas. Para recoñecérmonos dignos, dignas para a vida.

Xa non quero un papá-estado, señorías (señores da esquerda e da dereita). Non, tempos pasados! Quero unha mamá-estado, unha irmá-estado, unha amiga-estado, que incorpore ao centro do seu proxecto político o cariño e o coidado, a ansia pola xente.

Nunca máis armas, especulacións, mercados e capitais financieiros marcando pauta e prioridades!

Precisamos buscar un novo centro: a Vida.

2º MOVEMENto. VIVIR BEN é vivir desde a terra...

Terra amada. Terra esquecida. Terra espoliada...

Terra e sol. Terra e vento. Praia... Terra e auga...

Todo se compra e todo se vende. Tamén a auga. Aí está a lei de Augas (Lei 9/2010), aprobada polo Parlamento de Galicia. Un intento máis de privatización dos nosos recursos básicos. Outro intento das multinacionais de apropiarse dos bens comúns para controlalos e sacar beneficio deles.

Todo vale para o capital. Todo se transxeniza. As sementes, os cerebros, a vida...

Todo se consume e se incorpora á lóxica da mercantilización ata quedarmos baleiras. Mesmo os nosos corpos!

Lei capitalista. A selva. Gaña o máis forte.

Quero volver ao fogar. Unha cova. Unha carballeira.

Quero sementar. Quero comer. Prato para todos e todas. Explotación agraria ou casa de labranza?

Quero unha casa enraizada na terra. Unha casa para a xente, para a miña xente, para a humanidade. Un fogar.

Unha casa para o gando, para as vacas, para as pitas e o can. Casa de todas e todos. Tamén desa pobre de pedir, dese transeúnte.

Unha casa sen xerarcas nin patróns. Sen xefes da casa. Casa comunitaria onde cada orixinalidade teña cabida, teña o seu sitio e o seu sentido.

Este é o soño que me move. A utopía que me inspira e me mobiliza. Eu tamén son terra. Estamos a inventar o novo. Todo é posible...

Todo é posible aínda que os monstros asoman: os fundamentalismos da dereita máis rancia, os ditados dos mercados e do Fondo Monetario Internacional, a Constitución inamovible que agora se moveu...

Monstros feroces, sanguinarios, que precisan vidas humanas para alimentarse e medrar (mirade a fame no corno de África, sangría humana!).

A miña indiferenza tamén é un monstro. O meu silencio cómplice. O meu individualismo cómodo, o meu illamento. E o teu!

Tráfico de nenas, explotación de seres humanos, emporcallamento do planeta... son outros monstros.

Eu quero ser fermosa e valente. Quero tocar terra. Quero pisar terra. Quero vivir “cos pes na terra” (como dicía o lema do V Congreso do Sindicato Labrego Galego no ano 1998).

Quero vivir enraizada. Conectada coas miñas orixes de terra e auga. Líquido amniótico e sangue de vida.

O ventre da nai é redondo... Eu aposto polo círculo... non me gustan as cuadraturas. O círculo é onde cada quen ten lugar e palabra en igualdade (estou sendo atrevida, seino!).

Debuxar círculos, tecer redes, construír futuro, danzar gargalladas, xantar en comunidade, coidarnos colectivamente... Vivir iso e articulalo socialmente, politicamente, é un atrevemento. É un acto de ousadía. É vello como as nosas avoas e é novo como iso novo que soñamos para despois facelo realidade.

Quérote, amor...

3º MOVEMENto. VIVIR BEN é vivir con tenrura...

Afectos.

Facer política desde a tenrura, desde as entrañas, coma esa nai que terma e alimenta ao seu meniño ou meniña.

O público e os servizos públicos fronte aos intentos de privatización neoliberal. Perigo de morte!!! Coidado!!!

A organización colectiva. A autoorganización. Os indignados e indignadas do 15 M. Os Foros Sociais en todo o mundo...

A xente. O pobo... “O pobo unido xamais será vencido”, berraban convencidos os vellos comunistas noutrora.

O feminino. As mulleres. As bragas das mulleres. A regra no centro da vida social, como na “Tenda Vermella”, ese libro fermoso de Anita Diamant...

As fillas e os fillos...

A vida. A vida no centro da vida social. E o amor de bandeira. A era das patrias deixa paso á era das matrias. Un cambio de era. Un cambio de sentido. Un cambio de rumbo.

Avións, coches... Quero poder andar a pe. Quero aprender a andar a pe!

Con Gioconda Belli e as protagonistas da súa última novela “El país de las mujeres”, quero instituír un novo xeito de facer política. Quero construír o espazo público desde o pracer. Como ese Partido da Esquerda Erótica que elas fundaron.

Si, reivindico o erotismo. O erotismo para a cama. O erotismo para as relacións. O erotismo para a política (grazas Kate Millet -pensadora feminista de mediados do século XX- por descubrirnos que o persoal é político!).

Aposto polo erotismo, porque Eros quere dicir Pracer, quere dicir Vida. Quere dicir Pracer de Vivir. E eu estou empeñada na vida. Na miña vida. Na vida para todos os seres. Na vida do planeta.

“Je déclare l´état de bonheur permanent” cantaba Moustaki nos anos 70... Si, declaro a felicidade (sermos felices!!!) como novo dinamismo estrutural -económico e político. A felicidade como novo dinamismo relacional. Como novo dinamismo interno para as nosas vidas... Como novo dinamismo no a dentro e no a fóra.

Tempo! Terra! Tenrura!

Tres movementos para unha danza antiga. Tres movementos para un novo ritmo...

En moitos lugares pequenos -marxinais, periféricos, insignificantes-, moita xente pequena -marxinal, periférica, insignificante- está/estamos a transformar o mundo...

Ao solpor, na asemblea do Foro Social de Ferrolterra, o chiar dos paxaros do campus achegaron propostas novidosas... Escoitástelos?

Tareixa Ledo Regal.

25 de setembro de 2011.

Tareixa Ledo Regal, socióloga, activista feminista, especialista en Terapia do Reencontro, vinculada ao Sindicato Labrego Galego.

||||||||||||||||||||||||||||

Galería Fotográfica das mesas e asembleia da xornada do Domingo 25 de Setembro de 2011 - Áudios da restransmisión en directo de Rádio Filispim das dúas últimas mesas da Xornada

2011-09-26T12:46:00.008+02:00

A Galería Fotográfica pertence á Xornada do Domingo 25 de Setembro de 2011 do Foro Social de Ferrol Terra na que se desenvolveu dúas mesas e unha asemblea en Xornada de mañá:

"Outros concellos, outras realidades. Que institucións queremos? É posíbel outra política, outra xestión municipal? Cara un poder popular constituínte?", presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulheres e que interviñeron: Secundino García Casal, alcalde de San Sadurniño; Martiño Noriega Sánchez, alcalde de Teo; Juan Manuel Sánchez Gordillo, alcalde de Marinaleda, Sevilla.

"Que cousa é vivir ben? Como queremos vivir? A vida individual e a vida colectiva. Que cambiar e que conservar para ter unha boa vida?", presentada por Bárbara Primo, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres, na que interviñeron: Tareixa Ledo Regal, socióloga, activista feminista, especialista en Terapia do Reencontro, vinculada ao Sindicato Labrego Galego; Manuel Miragaia Doldán, activista social, escritor e filósofo; Manuel Monereo Pérez, advogado, escritor e investigador do Centro de Estudos Políticos e Sociais (CEPS).

O Colectivo Opaii! de Rádio Filispim restramiteu en directo o Foro Social. A continuación publicamos os audios das dúas últimas: un sobre "Outros concellos, outras realidades. Que institucións queremos? ...", e outro sobre "Que cousa é vivir ben? Como queremos vivir? ...", máis adiante publicaremos os audios das asembleais, pode-se acceder aos mesmos no sitio na rede do Colectivo: http://opaii.blogspot.com/

O Consello Local do FSdeFerrolTerra, tamén publicará na rede, os vídeos das Mesas, do cal daremos conta, no momento da súa edición e o notificaremos por correo-e a todas as persoas inscritas no Foro e a aquelas que no-lo soliciten.

Áudios

Mesa 5: "Outros concellos, outras realidades. Que institucións queremos? É posíbel outra política, outra xestión municipal? Cara un poder popular constituínte?"

Descargar o audio

Mesa 6: "Que cousa é vivir ben? Como queremos vivir? A vida individual e a vida colectiva. Que cambiar e que conservar para ter unha boa vida?"

Descargar o audio

||||||||||||||||

Galería Fotográfica das mesas e asembleias da xornada do Sábado 24 de Setembro de 2011 - Áudios da restransmisión en directo de Rádio Filispim das catro mesas da Xornada de mañá e tarde

2011-09-26T11:00:00.003+02:00

A Galería Fotográfica pertence á Xornada do Sábado 24 de Setembro de 2011 do Foro Social de Ferrol Terra na que se desenvolveu catro mesas e dúas asembleas:

"O Movemento 15-M , que hai de novo? - Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M", presentada por Lupe Ces Rioboo, activista social, integrante da Marcha Mundial das Mulheres. E na que interviñeron: Sechu Sende, escritor, profesor e activista de Aulas Indignadas e Comprometidas; Martinha Suárez Martínez, activista da #acampadaferrol; Jordi Calvo Rufanges, economista, activista social e investigador sobre os movimentos sociais.

"Son posíbeis outros medios de comunicación? - Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios? Hai alternativas?", presentada por Xesús Manuel Díaz Suárez, activista sindical e do movimento veciñal, na que interviñeron: Lois Rodríguez Martínez, cofundador da Asociación de Medios en Galego; Belén Puñal Rama, xornalista, investigadora, foi redactora da revista Tempos Novos; Mariano E. Fernández Cabarcos, Coordenador Legal da Rede de Medios Comunitarios (ReMC).

"Ferrol Terra noutro modelo produtor e enerxético - A enerxía necesaria. De que vivimos e de que queremos vivir. Soñar a comarca desde o decrecemento", presentada por Manuel R. Carballeira, coordenador do Comité Cidadá de Emerxencia, na que interviñeron: Xoán Ramón Doldán García, profesor de economía aplicada e ecoloxista; Manuel Rivera Iglesias, presidente da Asociación de Economía Social Briante e promotor da Cooperativa intercultural Armeria; Isabel Vilalba Seivane, activista sindical agraria, do movimento internacional agrario 'La Via Campesina'.

"Como podemos frear a perda de dereitos? - É posíbel frear a ofensiva capitalista? Con que ferramentas contamos e cuais temos que construír? Unidades ou confluencias? Poder político ou poder mobilizador?", presentada por Xoán Lorenzo Lourido, activista social, vinculado a Nova Escola Galega e ao STEG, na que interviñeron: Merche Díaz López, da Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública, sindicalista; Silvia Bermúdez Pérez, sindicalista da CIG, licenciada en dereito, vinculada á FESGA; Xesús Díaz Díaz, ex-secretario xeral de CCOO-Galicia; Vitoria Iglesias Morales, activista feminista da Marcha Mundial das Mulleres.

O Colectivo Opaii! de Rádio Filispim está restramitindo en directo o Foro Social. A continuación publicamos os audios das catro primeiras mesas: un sobre "O Movemento 15-M , que hai de novo? ...", e outro sobre "Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios? Hai alternativas?", "Ferrol Terra noutro modelo produtor e enerxético" e "Como podemos frear a perda de dereitos? - É posíbel frear a ofensiva capitalista? ...", máis adiante publicaremos todos os audios incluidos os das asembleais, pode-se acceder aos mesmos no sitio na rede do Colectivo: http://opaii.blogspot.com/

O Consello Local do FSdeFerrolTerra, tamén publicará na rede, os vídeos das Mesas, do cal daremos conta, no momento da súa edición e o notificaremos por correo-e a todas as persoas inscritas no Foro e a aquelas que no-lo soliciten.

Áudios

Xornada de Mañá

Mesa 1: "O Movemento 15-M , que hai de novo? - Os medios convencionais e o 15-M. Aportacións ao altermundismo. O cuestionamento do modelo 'democrático' actual, apuntalar ou transformar? As ensinanzas do 15-M"

Descargar o audio

Mesa 2: "Son posíbeis outros medios de comunicación? - Forzar os medios ao cambio, ou cambiar de medios? Hai alternativas?"

Descargar o audio

Xornada de Tarde

Mesa 3: "Ferrol Terra noutro modelo produtor e enerxético - A enerxía necesaria. De que vivimos e de que queremos vivir. Soñar a comarca desde o decrecemento"

Descargar o audio

Mesa 4: "Como podemos frear a perda de dereitos? - É posíbel frear a ofensiva capitalista? Con que ferramentas contamos e cuais temos que construír? Unidades ou confluencias? Poder político ou poder mobilizador?"

Descargar o audio

|||||||||||||||

Galería Fotográfica dos actos do 23 de Setembro de 2011 - Audio da retransmisión en directo desde Rádio Filispim

2011-09-26T11:00:00.002+02:00

Deu comezo o Foro Social de Ferrol Terra, este 23 de Setembro, cunha manifestación e unha actuación músical

Máis dun cento de persoas transcorreron polas rúas de Ferrol, baixo o lema "Outra Comarca, outra Democracia, outra Vida", a manifestación partiu de Esteiro e rematou no Cantón de Ferrol onde, varias persoas, leron un manifesto e posteriormente comezou a actuación músical, con voces indignadas e comprometidas como as de Memela d'As Cantareiras de Trasancos", Manolo Bacallao, Fefi e Jorge Mirancos

Audio de Rádio Filispim:

Descargar o audio

Fonte: http://opaii.blogspot.com/2011/09/programa-especial-manifestacion-foro.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

|||||||||||||||||||||||

As actuacións musicais no Foro Social de Ferrol Terra do venres 23 de Setembro de 2011 - Vídeos

2011-09-26T10:00:00.004+02:00

Foro Social de Ferrol Terra
Ferrol, 23, 24 e 25 de Setembro de 2011

Actuación Musical

O venres 23 de Setembro de 2011, unha vez rematada a manifestación deu comezo un pequeno concerto, no mesmo lugar onde finalizou a manifestación. O concerto de "Voces Indignadas e Comprometidas", contará coa participación de: Jorge Mirancos, Fefi, Manolo Bacallao, e Memela d'As Cantareiras de Trasancos..

A continuación presentamos os videos das actuacións:

Memela d'As Cantareiras de Trasancos

"Manolo Bacallao"

"Fefi"

Jorge Mirancos

Cantando os catro Grândola Vila Morena

Canle do Foro Social de Ferrol Terra:
http://www.youtube.com/user/FSdeFerrolTerra

Enlaces relacionados con "Así foi o Foro social de Ferrol Ferra":

Galería Fotográfica das mesas e asembleia da xornada do Domingo 25 de Setembro de 2011 - Áudios da restransmisión en directo de Rádio Filispim das dúas últimas mesas da Xornada

Galería Fotográfica das mesas e asembleias da xornada do Sábado 24 de Setembro de 2011 - Áudios da restransmisión en directo de Rádio Filispim das catro mesas da Xornada de mañá e tarde

Galería Fotográfica dos actos do 23 de Setembro de 2011- Manifestación e Concerto - Áudio da retransmisión en directo desde Rádio Filispim

||||||||||||||||||||||||

Rolda de Prensa da Comisión Organizadora do Foro Social de Ferrol Terra - Áudio

2011-09-21T19:47:00.003+02:00

Foi presentado o Foro Social de Ferrol Terra, en Rolda de prensa no Pazo Municipal do Concello, hoxe Mércores 21 de Setembro, ás 12 do mediodía. Foro Social que terá lugar o Venres 23 -en diferentes rúas e prazas de Ferrol, e o 24 e 25 -Sábado e Domingo, no Campus Universitario de Esteiro da UDC. Baixo o lema: "Outra Comarca, outra Democracia, outra Vida" transcorrerá a manifestación e o Concerto do Venres 23-S e “Pensando no global, actuando no local”, será o lema do Foro que terá lugar o Sábado 23 en sesións de mañá e tarde e o Domingo 25 en sesión de mañá.

As compañeiras Susana Alaníz do Foro Galego de Inmigración e Bárbara Primo da Marcha Mundial das Mulleres, acompañadas dunha representación das entidades e persoas organizadoras, presentaron ante diferentes medios de comunicación, o Programa e Obxectivos do Foro Social.

O "Foro Social de Ferrol Terra" pode ser o espazo que nos permita ás organizacións e activistas, un encontro de reflexión en común e unha oportunidade para criar dinámicas de colaboración. Esta colaboración fai-se imprescindible, frente á ofensiva que o capital nos ten preparado para este outono en Europa, e que tamén na nosa comarca, ten a súa expresión nos distintos proxectos que emanan das novas corporacións, e que debemos afrontar.

Audio cedidido por Rádio Filispim -93.9 da FM- e agora en directo na Rede.

Descargar o audio

O Álbum Fotográfico foi cedido pola A.C. Fuco Buxán

|||||||||||||||||||||

Manifesto que acompaña á manifestación e ao concerto que se vai celebrar na tarde do Venres 23 de Setembro de 2011

2011-09-20T18:06:00.003+02:00

MANIFESTO

Outra Comarca,
outra Democracia,
outra Vida

A unha comarca profundamente afectada polo desemprego, a destrución medio ambiental, como sucede coa nosa Ría, e a perda de poboación, chegan a diario mensaxes que falan de crise, de que hai que facer sacrificios, de que non hai recursos. Chegan a diario mensaxes de que a impunidade da corrupción e o cansazo, se teñen instalado en moitas institucións, onde a democracia leva tempo perdida entre corredores. Chegan a diario mensaxes que falan de seres humanos que, a milleiros, son vítimas da fame ou das guerras. Chegan a diario mensaxes que falan de que un anaco de terra ou de ceo perdéronse para sempre, na ambición destrutora e contaminante.

Algo ou alguén, está interceptando outras mensaxes, que non dan chegado.

As mensaxes que explican como facer realidade o reparto da riqueza. As mensaxes, que nos indican outros modelos económicos e sociais, onde nos poñamos a salvo do capricho e a voracidade dos chamados mercados. As mensaxes que explican como resgardar e conquistar os dereitos, que como persoas, nos corresponde exercer e gozar. As mensaxes que denuncian o secuestro das institucións e os mecanismos que rouban o poder delegado nas mesmas.

Son estes, días nos que amencemos con dereito á sanidade, á educación, a prestacións sociais, a pensións... e, entre lusco e fusco, nolos arrebatan, nunha permanente chantaxe.

Son estes, días nos que as palabras seguridade, tranquilidade, futuro... só existen nos cartaces publicitarios, e non acompañan dereitos básicos como a vivenda, a alimentación, o traballo.

Sabemos quen está ditando as normas desta orden antisocial, deste capitalismo que se lanzou á conquista dos nosos dereitos para convertelos en oportunidades de negocio.

Sabemos que os bancos, as grandes corporacións, e as institucións das que se serven, Fondo Monetario Internacional, Banco Mundial, Organización Mundial do Comercio, Banco Central Europeo e Comisión Europea, son contrarios ao noso dereito á vida e non dubidan un día tras outro, en violar o equilibrio que a propia vida precisa para desenvolverse, nesta comarca e no planeta.

Tamén sabemos que son moitos e moitas os que traballan, responden e se organizan para frear e subverter esta situación. Aínda que ás veces poda parecer, que deambulen sen verse, sen atoparse. Semella que non nos ouvimos . Que non recoñecemos a quen, coma nós, non quere este sistema inxusto e destrutor. Cada quen, desde a súa identidade, desde as diferenzas. Aínda non somos quen de saír do noso propio espazo para incorporarnos a espazos colectivos cada vez máis amplos e dinámicos que sexan quen de “parar a maquinaria”.
Temos que saber que, no pequeno espazo desta comarca, non estamos sós. De Norte a Sur, de Leste a Oeste, un grito unánime recorre o planeta. Un grito que chama a parir unha nova era, unha oportunidade para a Paz, para a Xustiza, para a Democracia, para a Igualdade e para a Liberdade. Unha nova e última oportunidade para a nosa comarca, para o planeta e para as xentes e criaturas que o habitamos. Unha nova e última oportunidade de xestar un outro mundo.

Nós, cidadáns e cidadás reunidos no Foro Social de Ferrol Terra, comprométemo-nos a que estes dous días de reflexión, debate e propostas para acción, sexan un impulso eficaz para a asunción de valores como a complementariedade, e a colaboración. Un espazo para a consolidación do traballo colectivo. Para ser quen, de construír outra COMARCA, outra DEMOCRACIA e outra VIDA.

Ferrol Terra, 23 de setembro de 2011

forosocialdeferrolterra@gmail.com

http://forosocialdeferrolterra.blogspot.com/

Actos

Manifestación

Venres 23 de Setembro, ás 19:00 hs.

Baixo o lema "Outra Comarca, outra Democracia, outra Vida", terá lugar unha manifestación, en Ferrol, dos movimentos sociais, que partirá ás 7 da tarde desde o Campus de Esteiro, entre o edificio do Vicerreitorado e o Pavillón Deportivo, na esquina da Rúa San Ramón con Doutor Vázquez Cabrera. A Manifestación que transcorrerá por diversas rúas de Ferrol, rematará no Cantón, diante do Palco da Música, onde terán lugar diferentes intervencións.
[Ver Mapa]

Actuación Musical

Venres 23 de Setembro, ás 20:30 hs.

Unha vez rematada a manifestación dará comezo un pequeno concerto, no mesmo lugar onde finaliza a manifestación. O concerto de "Voces Indignadas e Comprometidas", contará coa participación de: Jorge Mirancos, Fefi, Manolo Bacallao, María Manuela e As Cantareiras de Trasancos.

Foro

Sábado e Domingo, 24 e 25 de Setembro, desde as 09:00 hs.

PENSANDO EN GLOBAL, ACTUANDO NO LOCAL
Foro Social de Ferrol Terra
no Salón de actos do Campus de Esteiro - Ferrol da UDC.

- PROGRAMA DO FORO -

||||||||||||||||||||||||||||||||

Baixar o Manifesto en formato pdf

||||||||||||||||||||||||||||||||

Divulgación do Foro Social de Ferrol Terra nos medios e na rede

2011-09-07T10:03:00.015+02:00

Nesta última etapa do proceso do Foro, aumenta o grado de difusión do mesmo, tanto por entradas no Blogue (8.581 | 27.09.2011 ás 12:34) como por resultados no buscador de Google -en Galego-( 25.400 resultados | 27.09.2011 ás 12:36), por difusión nos medios convencionais impresos e dixitais, así como por mención do evento en diferentes web e blogues. Tamén o Foro ten presencia nas redes sociais.

A continuación relacionamos algúns enlaces onde postan o evento:

Rádio FilispiM - 13.09.2011
Rádio FilispiM co Foro Social de Ferrol Terra. [Nova]

Altermundo - 06.09.2011
O Foro Social de Ferrolterra é unha realidade. Convocado o "Foro Social de Ferrol Terra" para os días 23, 24 e 25 de Setembro de 2011. [Nova]

Galicia Hoxe - 06.09.2011
Convocado o "Foro Social de Ferrol Terra" para os días 23, 24 e 25 de setembro
06.09.2011 O Venres 23 está previsto celebrar unha manifestación ás 19:00 e posteriormente unha actuación musical [Nova]

La Voz de Galicia - 04.09.2011
O Foro Social Ferrolterra prepara tres días de reflexión e debate [Nova]

Diario de Ferrol - 02.09.201
O Foro Social Ferrolterra prepara relatorios e mesas de traballo para finais do presente mes [Nova]

Diario Liberdade - 24.08.2011
De 23 a 25 de setembro decorrerá Foro Social da comarca de Trasancos, o FSFT [Nova]

Nas redes sociais:

Follow @ForoSocialdeFerrolTerra

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Convocado o "Foro Social de Ferrol Terra" para os días 23, 24 e 25 de Setembro de 2011

2011-09-07T08:48:00.003+02:00

A convocatoria deste proceso de encontro, reflexión e creación de espazos de colaboración, que vai ter lugar na comarca de Ferrol Terra, os próximos 23,24 e 25 de setembro, é froito do esforzo colectivo e de necesidade, mostrada por unha parte importante das organizacións sociais da comarca, de realizar unha posta en común das análises e alternativas para afrontar a realidade social, política e económica. Unha posta en común que axude a criar espazos de entendemento e colaboración, tan necesarios nesta férrea ofensiva neoliberal, de perda de direitos e liberdades, e de deturpación democrática.

No desenvolvemento deste proceso, cumpre subliñar o chamamento aberto a un sector amplo do movemento asociativo e organizativo da Comarca, para sumar-se ao proceso dun Foro de ambito local, que acordou na reunión celebrada o 5 de Xuño nos locais da Asociación Veciñal "O Rosario" do Inferniño, realizar o "Foro Social de Ferrol Terra" os días 23, 24 e 25 de Setembro.

Que é o Foro Social?

O Foro Social “é un espazo aberto de encontro para: intensificar a reflexión, realizar un debate democrático de ideas, elaborar propostas, establecer un libre intercambio de experiencias e articular accións eficaces por parte das entidades e os movementos da sociedade civil que se opoñan ao neoliberalismo e ao dominio do mundo polo Capital ou por calquera forma de imperialismo e, tamén, empeñados na construción dunha sociedade planetaria orientada cara a unha relación fecunda entre os seres humanos e destes coa Terra”[*].

O Foro Social é un espazo de encontro, confrontación de ideas e colaboración dos movimentos e persoas, a nivel mundial, que acreditan que un outro mundo é posíbel e, cada día con máis urxencia, necesario.

Na nosa comarca, a crise económica vomitada polo capital financeiro na súa enchente especulativa, os problemas medio ambientais, o camiño cara á marxinación e á pobreza por onde van transitando cada vez mais sectores da nosa sociedade, a restrición de dereitos ... precisan dun esforzo colectivo para facer-lles frente e dar-lle a volta.

O "Foro Social de Ferrol Terra" pode ser o espazo que nos permita ás organizacións e activistas, un encontro de reflexión en común e unha oportunidade para criar dinámicas de colaboración. Esta colaboración fai-se imprescindible, frente á ofensiva que o capital nos ten preparado para este outono en Europa, e que tamén na nosa comarca, ten a súa expresión nos distintos proxectos que emanan das novas corporacións, e que debemos afrontar.

O movemento ecoloxista, o sindical, o feminista, o veciñal, o cultural; as distintas plataformas que actúan en Ferrol Terra (a da defensa da sanidade pública, a da defensa da Ría, o Comité Cidadá de Emerxencia, a da Auga, a da defensa da Lingua, a da defensa do Pico Vello, a do Tren, ...); o movimento 15M dos indignad@s; o Mercadiño do Troco, a Masa Crítica de Ferrol Terra, Rádio Filispim; o movimento libertario; a Comisión Veciñal para a promoción da participación cidadán; as persoas con vínculos partidarios ... podemos encontrar neste espazo, tres días para reflexionar e trazar, dentro da diversidade, un camiño común para comezar con máis forza este outono que se nos presenta enchido de obxectivos e de loitas, que non nos podemos dar o luxo de perder.

Quen convoca o Foro Social de Ferrol Terra?

Este documento convocatorio está asinado por un grupo inicial de entidades que veñen participado no Consello do Foro Social Galego (Marcha Mundial das Mulleres; A.C. Fuco Buxán; Colectivo Ártabra 21; Comité Cidadá de Emerxencia para a Ría de Ferrol; Foro Galego de Imigración; Sindicato de Traballadores do Ensino de Galicia). Mais a convocatoria do Foro, será asinada polas organizacións que se sumen ao mesmo. Polo de agora, o Colectivo OPAII -Ondas Para Activación Información Independente | Rádio Filispim no 93.9 da FM -radio libre e comunitaria da comarca de Trasancos; Asociación Veciñal de Esteiro; e a Rede de Converxencia Social "Praza Pública"

Que esquema organizativo tería o Foro Social de Ferrol Terra?

Na citada reunión acordou-se un determinado esqueleto para coordinar temas, espazos e tempos, baseado nunha manifestación, un concerto e nove actividades, das cais tres serían asembleas de debate e concreción de alternativas.

- MANIFESTACIÓN -

- ACTUACIÓN MUSICAL -

- PROGRAMA DO FORO -

Nota.-

[*] Primeiro punto dos catorce que consta a “Carta de Principios do Foro Social Mundial”, aprobada e adoptada en Sãou Paulo, o 9 de Abril de 2001, polas entidades que constitúen o Comité de Organización do Foro Social Mundial. Aprobada con modificacións polo Consello Internacional do Foro Social Mundial o dia 10 de xuño de 2001 [http://www.forumsocialmundial.org.br].

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Apoio Económico - Doazón

2011-07-07T18:15:00.002+02:00

O traballo voluntario e a comunicación por rede, son os principais alicerces para a realización do Foro, mais hai custos que non podemos obviar, estes son, entre outros, os relacionados coas persoas relatoras que convidamos a vir, nalgúns casos custos de avións, hoteis e comidas. Por outra banda están os custos derivados da esixencia do vicerreitorado respecto á vixilancia das instalacións, aínda que estas sexan gratuítas. De todo isto presentaremos un orzamento que faremos público neste Blogue.

Para quen quixer contribuír economicamente coa realización do Foro, pode realizar unha DOAZÓN, a ingresar na seguinte conta:

concepto: doazón foro
titular: bárbara primo pérez
caixa: caixanova (nova caixa galicia)
nº de conta: 2080 0214 12 0000014816

As contas do Foro serán sempre públicas e podera-se acceder ás mesmas desde este Blogue.

Contas: ingresos e custos
[Actualizadas a 10 de Outubro de 2011]

|||||||||||||||||||||||

Inscrición no Foro

2011-07-07T18:00:00.000+02:00

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Carregando...&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Se non podes vir...

2011-07-07T16:57:00.002+02:00

Foro Social de Ferrol Terra
Ferrol, 23, 24 e 25 de Setembro de 2011

O Venres 23 de Setembro, está previsto celebrar unha Manifestación ás 19:00 hs. e posteriormente unha Actuación Musical de 20:30 a 23:00 hs. onde participaran voces indignadas e comprometidas.

O Sábado 24 e Domingo 25 de Setembro, desenvoveran-se as mesas do Foro no Salón de actos do Campus de Esteiro - Ferrol da UDC.

Quen no poidera vir, pode-o seguir ao Vivo desde Rádio Filispim

Podes seguir o Foro ao vivo grazas á colaboración de Rádio FilispiM, que emitirá por radio -no 93.9 da FM- e a través de internet a Manifestación e o Foro.

Podes seguir o desenvovimento da Manifestación e o Foro desde aqui, mentras non chega o día podes escoitar a radio ao Vivo:

O teu navegador non soporta o formato
http://giss.tv:8000/radiofilispim.ogg
Colectivo OPAII -Rádio FilispiM

||||||||||||||||||||||||

Vitoria Iglesias Morales

2011-07-06T23:33:00.001+02:00

Vitoria Iglesias Morales, activista feminista da cidade de Vigo, ten unha actividade constante no movemento feminista desde o ano 1980, cando entra a formar parte da histórica “Coordenadora Feminista”. O seu paso pola organización feminista “Donicela”, fundiuse coa incorporación de moitas feministas galegas à Marcha Mundial das Mulleres, rede feminista internacional que chega a reunir en Galiza a mais de 40 organizacións. Facendo parte da súa Coordenadora Nacional desde os inicios, participa en varios Foros Sociais Europeos, e acude como delegada á IIIª Acción Internacional da MMM, que se celebrou no Congo no ano 2010.

Entre os anos 2007 e 2008, ocupou o cargo de Directora da Residencia de Panxón, por nomeamento da Secretaria Xeral de Igualdade, Carmen Adán, convertendo esta antiga residencia de lecer, onde aínda non desapareceran as pegadas do franquismo, numha verdadeira escola de formación de mulleres. Esta mesma residencia, acolleu, baixo a súa dirección, no ano 2008 o Encontro Internacional da Marcha, recibindo delegadas de todo o mundo.

As persoas que comparten con ela o traballo nas organizacións das que fixo ou fai parte, destacan dela unha característica, a de practicar un activismo autocrítico, activando nas organizacións unha constante reflexión sobre os camiños que se recorren e os obxectivos que se marcan.

http://www.feminismo.info/

http://www.marchemondialedesfemmes.org

Unha intervención reciente de Vitoria

|||||||||||||||||||||

Mariano E. Fernández Cabarcos

2011-07-06T23:15:00.008+02:00

Mariano E. Fernández Cabarcos naceu Ponferrada (León), o 26 de Xaneiro de 1972, estudiou Dereito na UDC. Nese periodo, en 1994, intégrase no Clube de Prensa da Universidade da Coruña, no que desenvolve actividades de prensa escrita na frustradamente periódica publicación da institución “A Tarima”.

O seu primeiro contacto ca radio ten lugar en Radio Culleredo, no programa “A Pé de Campus”, que codirixe, e que se emitiu por primeira vez en xaneiro de 1995. As persoas integrantes deste programa tiñan un grande interese pola radio, e ante a negativa reiterada da Universidade da Coruña de crear na cidade unha emisora universitaria similar á xa existente en Ferrol (Radio Kaos), constitúen a asociación Colectivo de Universitarios Activos (Cuac) en xuño de 1995, na que Mariano Fernández desempeñará diversas responsabilidades ao longo dos anos. Esta asociación é a entidade matriz de Cuac Fm, a emisora comunitaria da Coruña, que se estrea nas ondas galegas o 27 de marzo de 1996 e que resulta ser, unha importante dinamizadora cultural na localidade.

En Cuac Fm realiza diferentes programas e colabora asiduamente en moitos outros, simultaneamente a esa experiencia, colabora noutras emisoras locais comerciais da cidade, nas que desenvolve seccións fixas de información universitaria dende unha perspectiva non institucional. Tamén colabora esporádicamente na revista humorística “4 gatos”.

Profesionalmente traballa na xestión cultural en 10d10, adicada entre outras cousas á didáctica de medios (en especial de radio) e á producción radiofónica. No ámbito docente, son moitos os obradoiros que leva realizados nos últimos anos.

Na actualidade e dende 2003 realiza xunto con Tomás Legido o programa “Claves de Carral”, na emisora municipal Carral Radio, e o programa “Alegría” en Cuac Fm.

En Maio do 2009 foi elixido Coordenador de Lexislación da Rede de Medios Comunitarios (ReMC) (radio, televisión, prensa, internet…) que leva o proxecto Legal de dita Rede.

Fontes: wikipedia, radioengalicia.com e propia.

De intereses:

legal.medioscomunitarios.net - blogue sobre lexislación de medios comunitarios.
tecnologia.medioscomunitarios.net/ - Utilidades tecnolóxicas para os medios comunitarios
medioscomunitarios.net/ - Rede dos medios comunitarios

Que é a ReMC ?

A Rede de Medios Comunitarios é un espazo que aglutina, coordina e defende os fins dunha diversidade de medios, iniciativas e prácticas de comunicación cidadás englobadas dentro do denominado Terceiro Sector da Comunicación (sendo o Primeiro o público institucional, e o Segundo o privado comercial).

A súa actividade comeza en 2005 promovida por diversos proxectos de radio e televisión comunitaria. O 24 de maio de 2009 a ReMC constitúese como unha federación de asociacións, que se rexe por estes Estatutos.

A ReMC está integrada en AMARC

AMARC

Movimiento internacional de radios comunitarias, cidadás e populares.

Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias

As emisoras libres e comunitarias galegas Radio Piratona (Vigo), Radio Kalimera (Compostela), Cuac FM (A Coruña), Radio Roncudo (Corme), Radio Clavi (Lugo) e Radio Filispim (Ferrol), acordaron artellar esta rede, que funciona de xeito libre e igualitario cos seguintes fins:

Compartir as experiencias e manter unha comunicación fluida
Acadar o recoñecemento da súa labor social
Procurar a dignificación das súas condicións de emisión
Velar polo ben común das emisoras que compoñen a rede

A rede é unha experiencia que permanece aberta a aquelas emisoras libres e comunitarias, feitas por e para a cidadanía galega.

Máis información en:

http://www.corme.net/regarlic/web/Inicio.html - REGARLIC

A Radio libre e Comunitaria da Terra de Trasancos "Rádio Filispim":

Grella da Programación

Programas Propios

Enlace Colectivo Opaii!

Para participar

981371040

|||||||||||||||||||||||||||||||

Manuel Rivera Iglesias

2011-07-06T22:23:00.108+02:00

Manuel Rivera Iglesias, presidente da Asociación de Economía Social Briante e promotor da Cooperativa Intrercultural Armeria. Tamén está ligado a proxectos de banca ética a través de Coop'57 Galicia e outros moitos proxectos sociais, solidarios e integradores.

Grazas por todo Manuel !

Manuel Rivera Iglesias, é Profesor de economia no IES Terra de Trasancos, activista de Ferrol Terra, dedicado a estudar, investigar, ... e promover o cooperativismo social, e a economía social e solidaria.

Na actualidade preside a Asociación de Economía Social Briante.

Briante é unha asociación sen ánimo de lucro que fomenta a imnovación social dende unha metodoloxía solidaria, participativa e cooperativa

Entre os seus obxectivos está o fortalecemento das redes sociais, a integración social e laboral de rapaces e outros colectivos con dificultades de inserción. Así como participar e apoiar ás entidades de desenvolvemento local e outras formas de organización económica democrática.

E, Manuel Rivera, tamén promove a Cooperativa Intrercultural Armeria.

Armeria pretende ser una cooperativa de usuari@s, intercultural, sen ánimo de lucro pensada como un espazo de convivencia, cultura e traballo para tódalas persoas que conviven en Ferrol Terra e Eume.

Correos-e:
rivera@briante.org
manolorivera99@gmail.com

Manuel rivera no facebook:
http://facebook.com/manuel.rivera1

Web da AES Briante (Asociación de Economía Social):
http://www.briante.org/

Armeria Cooperativa Intercultural no facebook:
http://www.facebook.com/armeria.cooperativaintercultural

De moito interese:

Manuel Rivera Iglesias, é un dos coordinadores do proxecto “Emprendedores solidarios”, desenvolvido durante o curso 2009-2010 no IES Terra de Trasancos. Proxecto que levou o Premio Nacional Vicente Ferrer de Educación ao Desenvolvemento, na modalidade de Formación Profesional (FP), froito de dez anos de traballo neste campo. Pode-se escoitar unha entrevista que lle fixeron a Manuel, a raíz de ser-lles concedido o premio.

||||||||||||||||||||||||||||||||||

Isabel Vilalba Seivane

2011-07-06T22:01:00.033+02:00

Isabel Vilalba Seivane, membra do Comité Coordinador da Coordinadora Europea da Vía Campesina.

Isabel Vilalba Seivane, naceu hai 36 anos en Lourenzá. Fixo estudos de Filoloxía Hispánica, especialidade Galego-Portugués e o 2ª ciclo de Ciencias da Información. É labrega nunha explotación de leite e de fabas no concello de Lourenzá. Pertence ao Sindicato Labrego Galego dende hai 10 anos, e dende hai aproximadamente 6 é a responsable da Secretaría das Mulleres desta entidade. Representa ao Sindicato Labrego Galego na organización internacional Via Campesina, e na Marcha Mundial das Mulleres. Participou entre outros, nos seguintes foros internacionais:

Congreso Mundial de Mulleres da Vía Campesina (18-21 de outubro de 2006 en Compostela)
Foro Internacional de Soberanía Alimentaria (Febreiro 2007, Mali)
Foro Social Europeo ( Setembro 2008, Suecia)
V Conferencia Internacional da Vía Campesina (Maputo,Mozambique)
Reunión da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación,FAO.( Roma)
Foro Europeo de Soberanía Alimentaria, (Krems, Austria)

No discurso de Isabel Vilalba, palabras como Soberania Alimentaria, Igualdade, produtor@s de alimentos, Xustiza... convertense en utopias postas ao noso alcance. E comprendémolas, asumímolas, e nolas apropiamos como parte do noso presente que faga posible o futuro.

De interese:

Isabel Vilalba regresa da asemblea da FAO en Roma tras defender a agricultura labrega e sustentábel como solución á fame no mundo - 15 de Outubro do 2010

Web oficial do Sindicato Labrego Galego - comisións Labregas:
http://www.sindicatolabrego.com/

Web oficial de "La Via Campesina":
http://viacampesina.org/

Web oficial da Coordenadora Europea de "La Via Campesina":
http://www.eurovia.org/

||||||||||||||||||||||||||||||||

Manuel Monereo Pérez

2011-07-06T17:51:00.041+02:00

Manuel Monereo Pérez, advogado, escritor e investigador do Centro de Estudos Políticos e Sociais (CEPS) e colaborador da revista "El Viejo Topo". Foi membro da presidencia federal de Esquerda Unida.

Blogue persoal:
http://manuelmonereoperez.blogspot.com/

Manuel Monereo, no buscador de Google.

Artigos de Manuel Monereo en Rebelión.

Francisco Sanchez do Piñeiro, membro da asociación político cultural Socialismo 21 entrevista a Manuel Monereo Pérez en Xaén o día 19 de marzo de 2011

Este é un dos 6 vidos dos que consta a entrevista, o resto pode-se ver no Canle: http://www.youtube.com/user/maraiJaen

||||||||||||||||||||||||

Secundino García Casal

2011-07-06T12:35:00.001+02:00

Secundino García Casal -San Sadurniño 1965, Alcalde de San Sadurniño. Traballador da industria madeireira local (Intasa). Sindicalista.

Secundino desde moi novo, aos 14 anos comezou a militar no movimento estudantil de Ferrol, na organización Estudantes Revolucionarios Galegos -ERGA. Continuou a súa militancia política e actividade sindical, en organizacións da esquerda nacionalista, desde entón até hoxe -UPG,CIG,BNG,... .

Desde xuño de 2007 é alcalde do concello de San Sadurniño, en representación do Bloque Nacionalista Galego (BNG) co apoio dun do PSdeG-PSOE. Logo, revalidou de novo a alcaldía en 2011, mais desta vez o BNG obtivo a maioría absoluta na corporación con 7 concelleiros, afrontando en solitario o goberno municipal na nova lexislatura, fronte a 3 edís do PP e outro do PSdeG-PSOE na oposición.

Secundino, é Alcalde de San Sadurniño un pequeno concello do noroeste da Galiza, na Comarca do Alto-Eume, concello vínculado a Ferrol, con 3.098 habitantes, segundo datos oficiais de 2010, de 193 entidades de poboación agrupadas en 7 parroquias.

O concello de San Sadurniño foi un dos primeiros concellos da Galiza que garante o acceso a internet de banda larga a todo o territorio por medio de tecnoloxía vía satélite con alta gratuita. "San Sadurniño, co apoio de asociacións locais, levantou unha rede de apoio á agricultura ecolóxica e un sistema de recollida de aceite usado, o primeiro de Galicia. Tal despregamento de iniciativas valeulle ao Concello unha mención na guía que publica a Fundación Biodiversidade coas 35 propostas máis destacadas dos municipios españois en favor do medio ambiente" [1].

Desde hai anos, e cada ano, o Concello desenvolve un proceso de Orzamento Participativos onde a veciñanza das sete parroquias debaten e deciden nas súas respectivas asembleas as obras ou servizos que son necesario acometer.

Web oficial do Concello:
http://www.sansadurnino.es/

Secundino, manten unha intensa actividade nas rdes sociais:

http://www.facebook.com/secundinogarcia

||||||||||||||||||||||

Silvia Bermúdez Pérez

2011-07-06T12:10:00.054+02:00

Silvia Bermúdez Pérez, sindicalista da CIG, licenciada en dereito, vinculada á FESGA - FUNDACIÓN PARA O ESTUDO E DIVULGACIÓN DA CUESTIÓN SOCIAL E SINDICAL EN GALIZA.

Nada en Vigo, en 1979, licenciada en Dereito (rama económico-empresarial). Tivo un papel destacado no movemento estudantil participando dos CAF e formando parte dos órganos de goberno da Universidade de Vigo. Foi concelleira do BNG no último tramo da lexislatura 2003-2007. Milita na CIG dende o ano 2002, tendo un intenso e activo labor no seo da CIG-Mocidade. Na rede, mantén o blog persoal Galiza_subversiva.

Silvia Bermúdez, impartiu unha charla sobre a reforma da negociación colectiva na acampadavigo o 15-06-11

Na Acampada Vigo:

Artigos de Silvia:

08/10/2010 A violencia da Folga Xeral
22/09/2010 As miñas razóns para ir á Folga Xeral
17/09/2010 Parar o traballo para que avance o mundo
01/09/2010 A xente guapa e postmoderna
24/08/2010 500 millóns de euros, 120 latidos
05/07/2010 A ofensiva do Capital
25/06/2010 Vencer a ideoloxía do sacrificio
22/05/2009 O himno inaudíbel e a democracia trucada
13/02/2009 A esquizofrenia das linguas bífidas
07/01/2009 Muntazer Al Zaidi, lección de dignidade
17/11/2008 A impostura de Obama
07/11/2008 Fidalgo, un bo capitalista
22/09/2008 O pesadelo de Robin Hood
09/09/2008 Ao Clube Financeiro de Vigo, cos meus peores desexos
01/09/2008 Quen gaña coas multas?
09/07/2008 O Pobo Idiota
26/06/2008 100 anos de Allende
20/06/2008 Pobo irlandés, GRAZAS
10/06/2008 Traballar de Sol a Sol
21/05/2008 Acerca da mocidade traballadora galega hoxe
14/05/2008 O chiste do Rato
12/05/2008 O galego: a miña identidade
05/05/2008 Iraque: Asasinar a poesía

Fontes: popia, CIG e Fesga.

||||||||||||||||||||

Juan Manuel Sánchez Gordillo

2011-07-06T11:01:00.002+02:00

Juan Manuel Sánchez Gordillo, nace en Marinaleda -Sevilla, Andalucía- o 5 de Febreiro de 1949, pobo do cal é Alcalde reelixido por maioría absoluta desde 1979, profesor de historia, sindicalista, membro do Colectivo de Unidade dos Traballadores - Bloque Esquerda Andaluz (CUT-BAI), Sindicato de Obreiros do Campo (SOC) implicado no proxecto do Sindicato Andaluz de Traballadoras e Traballadores (SAT).

Juan Manuel Sánchez Gordillo, pertence á Comisión Executiva Federal de Esquerda Unida polo CUT-BAI e leva a secretaría de Soberanía Alimentaria de dito organismo. Foi elixido deputado ao Parlamento Andaluz en 2008, na candidatura de Esquerda Unida Os Verdes-Convocatoria por Andalucía (IULV-CA).

Juan Manuel Sánchez Gordillo, está intimamente ligado ao movimento nacionalista andaluz, á loita xornaleira e á loita obreira en xeral. Implicado durante máis de tres decadas, tanto como Alcalde como membro do SOC, na ocupación de fincas de latifundistas para crear emprego, e en políticas sociais de distribución da riqueza e de combate á pobreza, destacando a política por unha vivenda digna, que permite o acceso á vivenda desde 15 euros ao mes a través do sistema de auto-construción.

Marinaleda destaca-se pola súas singularidade, un pobo de pouco máis de 2.700 habitantes, da Serra Sur de Sevilla, mantén unha serie de políticas socialistas conseguidas a través da loita popular e da democracia participativa. O municipio pertence á "Red de Municipios pola Terceira República". Juan Manuel Sánchez Gordillo, tamén é un alcalde singular, con máis de 30 anos no poder obedencial, onde o pobo é o que máis ordena. O lema que ten orientado a súa vida é que "a utopía son soños atinxíbeis coa loita". É por iso, polo que "Gordillo" segue na trincheira de aqueles que perseguen un cambio en beneficio dos dereitos humanos, a paz e a xustiza social. En vez de especular, "Gordillo" demostra con feitos que o derito á vivenda pode ser un dereito real.

Marinaleda, outro mundo é posíbel. Juan Manuel Sánchez Gordillo
Publicado o 24.08.11 -Attac

Fonte: http://www.attac.tv/altermedia/2011/08/2226

A continuación en catro vídeos, un moi bon documentario emitido no Programa "Crónicas" de TVE o 12 de Xullo de 2009, polo seu interese, ao dar unha visión moi completa da figura de "Gordillo" e o concello de Marinaleda.

Marinaleda: 30 anos de loita - 1 de 4

Fonte: http://youtu.be/6QSdjjrkeBc

Marinaleda: 30 anos de loita - 2 de 4

Fonte: http://youtu.be/QP1Tetxb7BI

Marinaleda: 30 anos de loita - 3 de 4

Fonte: http://youtu.be/ctC-iJZsYPY

Marinaleda: 30 anos de loita - 4 de 4

Fonte: http://youtu.be/EUsN_w2k_JQ

Sítios de interese:

"Gordillo" no facebook
http://es-es.facebook.com/pages/Juan-Manuel-S%C3%A1nchez-Gordillo/48384717121

"Gordillo" no Google:
http://www.google.es/#hl=gl&q=%22Juan+Manuel+S%C3%A1nchez+Gordillo%22&fp=70f1902f964ec8e4&biw=1280&bih=828

"Marinaleda" na Wikipedia
http://es.wikipedia.org/wiki/Marinaleda

Web oficial de Marinaleda
http://www.marinaleda.com/

Os datos de Marinaleda - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
http://www.juntadeandalucia.es/institutodeestadistica/sima/htm/sm41061.htm
_______________

Merche Díaz López

2011-07-06T09:31:00.004+02:00

Merche Díaz López, San Xurxo – Ferrol 1958, traballadora do SERGAS, sindicalista, membra da Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública.

Foi presidenta da Xunta de Persoal (comité de empresa) da Área Sanitaria de Ferrol entre o anos 1987-1991 polo Sindicato Galego da Sanidade SGS, e volta ser presidenta da Xunta de Persoal da Área Sanitaria de Ferrol, pola CIG, nos últimos anos, desde o 2007 até este 2011 que deixa de se-lo.

Participa no movemento político nacionalista galego durante varias décadas.

Continua a desenvolver o seu traballo no hospital A. Marcide e segue sendo delegada sindical da CIG.

Loitadora incansábel polos dereitos das traballadoras e traballadores da sanidade e na defensa dunha sanidade pública de calidade. Agora é membro e participa na Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol é en SOS Sanidade Pública.

Participa dende fai máis de 30 anos en diversos colectivos na defensa dos dereitos da muller, pola igualdade entre mulleres e homes e no eido social a favor dos máis necesitados. Alí onde teña lugar unha mobilización ou unha loita xusta na defensa da clase traballadora, ou na defensa do medio ambiente ou do patrimonio, esta a súa presenza.

Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol
http://plataformadspferrol.blogspot.com/

SOS SANIDADE PÚBLICA
http://www.sos-sanidadepublica.org/

CIG
http://www.galizacig.com/avantar/

CIG-Saúde
http://www.cig-saude.org/CENTRAL/

CIG-Saúde-Ferrol
http://www.cig-saude.org/ferrol/

||||||||||||||||||||||

Martinha Suárez Martínez

2011-07-06T08:17:00.044+02:00

Martinha Suárez Martínez, nace en 1974, mestra e activista social do 15-M que participou na #acampadaferrol.

Da mistura de Caranza e a Costa da Morte, da que proven a súa familia, sae a forza desta activista, que encontrou no movimento 15M unha das suas primeiras experiencias de participación social organizada. Unha experiencia, que non coincidiu exactamente co nacemento da súa conciencia, que a sinte, acompañandoa, desde ben pequeniña. Mestra de profesión e vocación, como moita xente da sua xeración, vive coa eventualidade e a precariedade que corren nestes tempos. Agora, o movemento 15M ocupa a sua actividade e o seu coraçom.

Algúns sitios de interese:
Grupo Aberto en Facebook

Toma á Rúa Ferrol en Facebbok -

Páxina informativa sobre o movemento 15M en Ferrol

Blogue informativo Toma a Rúa Ferrolterra
http://tomaarua.blogspot.com/

|||||||||||||||||||||||||||||||||

Séchu Sende

2011-07-06T08:02:00.002+02:00

Séchu Sende -Padrón 1971, escritor, profesor [Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa], activista social e cultural, dinamizador sociolingüístico [..., cofundador da Cooperativa Tagen Ata, Lingua e Comunicación], ... Participou, e nalgúns casos segue participando, de xeito activo en diversos colectivos sociais, como Arredemo, Burla Negra, Area Negra, AS-PG, Nunca Máis e Galiza Non Se Vende.

Na actualiadade move-se dentro das Aulas Indignadas e Comprometidas. Nun escrito postado em #galizarevolution o 27 de Maio de 2011, Séchu Sende reflexiona sobre a acampada do Obradoiro.

Séchu Sende como escritor é un innovador, iniciou-se como poeta vinculado ao Colectivo Poético Serán Vencello, mais revelou-se cedo como narrador. Cofundador do proxecto editorial Letras de Cal, que foi no que publicou o seu primeiro libro Odiseas, en 1998. Autor de obras como Orixe [Premio Blanco Amor 2003]. En 2007 publica, o libro de relatos Made in Galiza. Baixo do título ‘Di xewnan de jî ez ê zimanê xwe winda nekim’ [Nin en soños vou perder a miña lingua], pública, pola editorial Avesta, esta obra en Curdo da cal leva tres edicións. En Galego xa van sete edicións:

"Dende a súa aparición no ano 2007, ‘Made in Galiza‘, de Séchu Sende, non deixa de se editar. Referencial en moitos centros de ensino pola vitalidade dos seus relatos á hora de estudar as cuestións da nosa (estraña) sociolingüística, os relatos deste volume cativan tamén ano tras ano a un público xeralista que cae rendido diante deste equilibrio de humor, amor, tenrura e retranca que destilan todos e cada un dos relatos do autor padronés" [*].

No seu último libro "Animais", Séchu Sende denuncia a destrución da natureza e chama á acción colectiva para evita-la. "Animais" foi ilustrado polo propio autor, cada poema está acompañado dun debuxo.

Séchu Sende no buscador de Google [+ Info].

Blogue pessoal 'Made in Galiza':

http://www.blogoteca.com/madeingaliza/

Séchu Sende guionista do Circo de Pulgas Corruselo:

http://circodepulgas.blogaliza.org/

Aulas Indignadas e Comprometidas:

[*] editorialgalaxia.es
________________

Ana Belén Puñal Rama

2011-07-06T06:25:00.002+02:00

Ana Belén Puñal Rama, é licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela (USC).

En 1999 comezou a traballar na revista TEMPOS Novos, onde exerceu como redactora e coordinadora de contidos ao longo destes anos.

É investigadora en Comunicación e Xénero no departamento de Ciencias da Comunicación da USC e membro do grupo de investigación CIDACOM en dita universidade e do seminario Comunicación e Xénero integrado no mesmo. Doutorada na Facultade de Ciencias da Comunicación, en 2001 obtivo o título de suficiencia investigadora cun estudo sobre a imaxe das mulleres na prensa galega dende a transición até o 1999.

Sobre esa mesma temática está a desenvolver na actualidade a súa tese de doutoramento. Foi coordinadora técnica da primeira e da segunda edición das xornadas "Violencia contra as mulleres e medios de comunicación", organizadas polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia en 2004 e 2005. Participou na redacción da Declaración de Compostela sobre o correcto tratamento da violencia contra as mulleres nos medios de comunicación promovida dende o Observatorio Galego dos Medios, integrado no Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia.

Foi coordenadora de contidos do I Foro Internacional en Comunicación e Xénero organizado polo Observatorio dos Medios en 2006. Tamén participou como organizadora e docente en diversas xornadas e cursos organizados tanto polo Seminario Comunicación e Xénero da USC como polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia. En relación co seu tema de investigación, Comunicación e Xénero, realizou dúas estadías de investigación: na Universitát Autónoma de Barcelona, coa profesora Amparo Moreno, e na Universidad Nacional Autónoma de México, coa profesora Aimée Vega Montiel.

É, así mesmo, membra do Observatorio sobre Muller e Conflictos Armados, do IGESIP (Instituto Galego de Estudos de Seguranza Internacional e da Paz).

Pode contactar con Ana Belén Puñal Rama no enderezo electrónico bpunal@xornalistas.com.

Fonte: Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia

||||||||||||||||||||||||||||||

Manuel Miragaia Doldán

2011-07-06T06:05:00.050+02:00

Manuel Miragaia Doldán -A Coruña 1958, é un activista social, filósofo, escritor, investigador, crítico literario e político, a través dos numerosos artigos en diferentes medios de comunicación. Exerce a docencia como profesor no ensino público. Licenciado en Filosofía pura pola USC, Mestre, é especialista en lingua galega.

Como escritor publicou os libros "Xénese e Apocalipse", Edicións do Castro (1981, poesía) e "Manual para escritores e outras sátiras", Ed. Toxosoutos (1997, narrativa). Ademais, traduciu sete libros ó galego e publicou ensaios en diversas revistas como “Arco da vella” (“Nós, os heterodoxos”) e “Agalia” (“A realidade portuguesa no pensamento galeguista”). Continúa producindo obra poética e narrativa.

Vinculado ao movimento veciñal participando na directiva da Asociación Veciñal de Agra do Orzán, na Coruña. Participa no movimento social pola recuperación da Memoria Histórica e é un dos promotores da "Fundación Viqueira".

Fontes: galegos.info, Galicia Hoxe, propia

'Vento Fresco' é a sección onde Manuel Miragaia Doldán escribe os seus artigos de opinión que logo publican diferentes medios como Diario de Ferrol, e Galicia Hoxe.

Enlace de interese:

Esta é unha entrevista actual datada no mes de Xuño do ano 2009, onde se pode apreciar o compromiso e o pensamento do Profesor, Filósofo e Escritor: Conversas Contemporáneas

Tamén ten colaborado no Terra e Tempo.

|||||||||||||||||||||||||||

Xesús Díaz Díaz

2011-07-06T06:02:00.009+02:00

Xesús Díaz Díaz -Suso Díaz, nasce no ano 1944 en Ferrol. Obreiro xubilado de ASTANO, activista sindical e analista político.

Ingresou como aprendiz en ASTANO en 1958, daquela tiña 14 anos de idade. Participou na súa primeira folga o mesmo ano 1958 e dende 1966 nas clandestinas Comisións Obreiras do estaleiro de Ferrol. Detido polo Tribunal de Orden Público -TOP, e indultado en 1969, tralos sucesos do 10 de Marzo de 1972 foi novamente detido e permaneceu dous meses no cárcere d'A Coruña. Tralas eleccións sindicais de 1975 foi membro do xurado de empresa de ASTANO e director do xornal 'A voz do traballo' -Boletín de información interior da Xunta Sindical de ASTANO (1976), e pertenceu á coordinadora de Ferrol de CC OO. Promoveu numerosos actos culturais opositores ao réxime fascista dende a Sociedade C.D.R. Bertón e o Círculo de Perlío. Trala legalización do sindicato, foi secretario de información e formación en Ferrol e secretario de acción sindical na provincia da Coruña (1977), do Sindicato Nacional de CC OO de Galicia (1981-1986) e da Federación do Metal de CC OO (1986). Foi secretario xeral do Sindicato Nacional de CC OO de Galicia (1989-2000) e presidente do Consello Sindical da Interrexional Galicia-Norte de Portugal (1999-2000). Na súa etapa, como Secretario Xeral, puxéronse os alicerces da Fundación Paz e Solidariedade, dos CITE, de Forem e da Fundación 10 de Marzo. Ao tempo, instituíron-se os Premios 10 de Marzo e o Parlamento recoñeceu esta data como Día da Clase Obreira Galega. Presidiu a Fundación Cultural 10 de Marzo. Esta última entidade, xunto ao Sindicato Nacional de Comisións Obreiras de Galicia (CCOO) entregaron-lle, en Santiago de Compostela, un dos Premios 10 de Marzo da edición 2010. Na actualidade podemos ler os seus numerosos e interesantes ecritos en diferentes xornais da Galiza e no sitio na rede da Asociación Cultural Namentras d'A Coruña, asociación á que pertence.

Fontes: Propia, da EGU de Ir Indo e do SN de CCOO.

Moitos dos seus últimos artigos foron publicados en:

|||||||||||||||||||||||||||

Jordi Calvo Rufanges

2011-07-06T06:02:00.006+02:00

Jordi Calvo Rufanges -A Vall d'Uixó, 1975, economista e investigador sobre movimentos sociais, cultura de paz e armamentismo. É membro e investigador do Centre d’Estudis per la Pau J.M. Delàs que forma parte de Justícia i Pau, do CEMS (UPF de Barcelona) e do IUDESP (UJI de Castelló). realizou unha tese doutoral titulada "O Foro Social Mundial e os movementos antisistémicos". Libros publicados: "O Foro Social Mundial, novas formas de facer política" Bilbao, Universidade de Deusto, 2008; "O Fòrum Social Mundial, nous camins per canviar o món", Barcelona, Justícia i Pau, 2008; "O Fòrum Social Català 2008 i 2010. Anàlisi i perspectives de futur", Barcelona, Justícia i Pau, 2010. Os dous últimos pódense descargar gratuitamente en www.justiciaipau.org.

Investigador no Centro pola Paz JM Delàs de Justicia i Pau Barcelona. Cooperación internacional e axuda humanitaria: con Médicos Sen Fronteiras en Mauritania, Uganda, RDC e Zambia e co Movimento pola Paz Desarme e Libertade en Liberia e Costa de Marfil. Educador Social en Centro de Voluntariado en Ajuntament de la Vall d’Uixó Ponente e formador sobre temas de paz, movimentos sociais, participación social, cooperación e axuda humanitaria.

Contacto: jcalvo@centredelas.org

Diario dun Altermundista no xornal "Público":

http://blogs.publico.es/altermundista/

Conta no facebook:

http://facebook.com/jcalvorufanges

Observatorio sobre desarme, comercio de armas, conflitos armados e cultura de paz - Centre d’Estudis per la Pau J.M. Delàs

http://www.centredelas.org/

http://www.justiciaipau.org/

Diario de un altermundista
Antiglobalización + altermundismo + 15-M

Activismo accionarial

Jordi Calvo Rufanges leva anos practicando o "activismo accionarial", que consiste en que as organizacións sociais que son críticas cunha empresa compren accións da mesma para ter dereito a falar na xunta de accionistas. "É máis sinxelo do que parece", cóntanos Jordi á saída xa da reunión do BBVA. "Simplemente hai que comprar unha acción. En calquera sucursal ou oficina podes comprala; é barata, custa uns 10 euros?. No seu caso, os títulos foran delegados por varias organizacións e cidadáns que apoian a campaña contra o financiamento de empresas que fabrican armas nucleares, bombas de acio ou minas antipersonas, entre outras. "Realmente dá igual ter moitas ou poucas accións, déixanche falar o mesmo tempo; a particularidade no BBVA é que con menos de 500 non podes entrar na xunta". [*]

Intervención de Jordi Calvo Rufanges, responsable de campañas de Centro Delàs de estudos pola paz de Xustiza e Paz Barcelona ante a Xunta Xeral de Accionistas do Banco Santander o 17 de Xuño de 2011

Fonte: Canle de Setem http://www.youtube.com/user/setemmadrid

[*] periodismohumano.com
_______________

Jordi Calvo Rufanges
jcalvo@centredelas.org
Centre d'Estudis per a la Pau JM Delàs
Justicia i Pau
933176177 - 658041818
Rivadeneyra, 6, 10es
08002, Barcelona
www.centredelas.org
www.bbvasinarmas.org
www.bancosantandersinarmas.org
__________________

Xoán Ramón Doldán García

2011-07-06T06:01:00.004+02:00

Xoán Ramón Doldán García -Ponteceso 1963.

Profesor de Economía Aplicada da USC, escritor e activista social.

Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, materia na que tamén se doutorou cunha tese sobre o cómputo dos fluxos materiais, enerxía e auga na industria galega.

En 1993 pasou a integrar o Grupo de Investigación en Economía Pesqueira e Recursos Naturais da universidade compostelá, e as súas investigacións principais centráronse na economía ecolóxica, na contabilización do metabolismo industrial, na economía da enerxía, na economía pesqueira e dos recursos naturais, e na análise input-output.

Foi Director Xeral del Instituto Enerxético de Galicia (Inega), co goberno bipartito PSOE-BNG, desde Setembro de 2005 até Xaneiro de 2008, cargo do que dimitiu.

Preside a Asociación por unha Galiza sen petróleo "Vespera de Nada".

Forma parte do Consello Editorial de Altermundo.

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Materiais divulgativos do Foro

2011-07-06T05:33:00.018+02:00

Presentamos un material de divulgación do Foro Social de Ferrol Terra, co obxectivo de colectivizar e co-responsabilizar a difusión do evento. Quen quixer pode baixar, distribuir e copiar o cartaz xenérico en tamaño Din A3 ou copiar o barner e a cuña para colgar en blogues e web.

Cuña de radio:

Descargar a cuña

Video:

Tríptico en formato pdf:

Para baixar o tríptico en formato pdf, clicar na imaxe ou neste enlace:
Baixar o tríptico en PDF

Cartaz Xenérico en formato jpg:

Para baixar o Cartaz Xenérico en formato pdf tamaño Din-A3:

Baixar cartaz en PDF

Barner do evento para web ou blogue:

Tamaño 200X51

Tamaño 320X82

Tamaño 400X102

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Carta de Principios

2011-07-06T05:28:00.002+02:00

O Foro Social de Ferrol Terra orienta-se e repecta os principios xerais relacionados e explicados na Carta de Principios do FSM. Toda organización social de Ferrol Terra que queira participar no Consello Local do FSdeFerrolTerra deberá respectar a seguinte:

Carta de Principios do Foro Social Mundial -FSM.

O Comité de entidades brasileiras que organizou o primeiro Foro Social Mundial, realizado en Porto Alegre do 25 ao 30 de Xaneiro de 2001, considera necesario e lexítimo, despois de analizar os resultados de dito Foro e as expectativas por el creadas, establecer una Carta de Principios que oriente a continuidade desa iniciativa. Os principios que constan na Carta –que deberán ser respectados por todos os que desexaren participar do proceso e por aqueles que sexan membros da organización das novas edicións do Foro Social Mundial– consolidan as decisións que presidiron o Foro de Porto Alegre, que garantiron o seu éxito e ampliaron o seu alcance, definindo orientacións que parten da lóxica desas decisións.

O Foro Social Mundial é un espazo aberto de encontro para: intensificar a reflexión, realizar un debate democrático de ideas, elaborar propostas, establecer un libre intercambio de experiencias e artellar accións eficaces por parte das entidades e os movementos da sociedade civil que se opoñan ao neoliberalismo e ao dominio do mundo polo capital ou por calquera forma de imperialismo e, tamén, empeñados na construción dunha sociedade planetaria orientada cara a unha relación fecunda entre os seres humanos e destes coa Terra.
O Foro Social Mundial de Porto Alegre foi unha realización colocada dentro do seu tempo e espazo. A partir de agora, baseándose na proclamación que xurdiu en Porto Alegre de que "outro mundo é posíbel", o Foro convértese nun proceso permanente de procura e construción de alternativas, non limitándose exclusivamente aos eventos que lle dean apoio.
O Foro Social Mundial é un proceso de carácter mundial. Todos os eventos que se realicen como parte deste proceso terán unha dimensión internacional.
As alternativas propostas no Foro Social Mundial contrapóñense a un proceso de globalización, comandado polas grandes empresas multinacionais e polos gobernos e institucións que serven aos seus intereses, coa complicidade dos gobernos nacionais. Estas alternativas xurdidas no seo do Foro teñen como meta consolidar unha globalización solidaria que, como unha nova etapa na historia do mundo, respecte os dereitos humanos universais, a todos os cidadáns e cidadás de todas as nacións e ao medio ambiente, apoiándose en sistemas e institucións internacionais democráticos que estean ao servizo da xustiza social, da igualdade e da soberanía dos pobos.
Foro Social Mundial reúne e artella a entidades e movementos da sociedade civil de todos os países do mundo, pero non pretende ser unha instancia de representación da sociedade civil mundial.
As reunións do Foro Social Mundial non teñen un carácter deliberativo. Ou sexa, ninguén estará autorizado a manifestar, en nome do Foro e en calquera dos seus encontros, posicións que foran atribuídas a todos os seus participantes. Os participantes non deben ser chamados a tomar decisións, por voto ou aclamación –como conxunto de participantes do Foro– sobre declaracións ou propostas de acción que inclúan a todos ou á súa maioría e que se propoñan a ser decisións do Foro como tal.
Por conseguinte, debe asegurarse que as entidades participantes dos encontros do Foro teñan a liberdade de deliberar –durante a realización das reunións– sobre declaracións e accións que decidan desenvolver, illadamente ou de forma artellada con outros participantes. O Foro Social Mundial comprométese a difundir amplamente esas decisións, polos medios ao seu alcance, sen direccionamentos, xerarquizacións, censuras ou restriccións, aclarando que son deliberacións das propias entidades.
O Foro Social Mundial é un espazo plural e diversificado, non confesional, non gobernamental e non partidario, que artella de maneira descentralizada e en rede a entidades e movementos que estean implicados en accións concretas pola construcción dun mundo diferente, local ou internacional.
O Foro Social Mundial sempre será un espazo aberto á pluralidade e á diversidade de actuación das entidades e movementos que queiran participar, ademais de aberto á diversidade de xéneros, etnias, culturas, xeracións e capacidades físicas, desde que sexa respectada a Carta de Principios. Non deben participar no Foro representacións partidarias nin organizacións militares. Poderán ser invitados a participar, con carácter persoal, gobernantes e parlamentares que asuman os compromisos desta Carta.
O Foro Social Mundial oponse a toda visión totalitaria e reducionista da economía, do desenvolvemento e da historia e ao uso da violencia como medio de control social por parte do Estado. Propugna o respecto aos Dereitos Humanos, a práctica dunha democracia verdadeira e participativa, as relacións igualitarias, solidarias e pacíficas entre as persoas, etnias, xéneros e pobos, condenando todas as formas de dominación ou de submisión dun ser humano a outro.
O Foro Social Mundial, como espazo de debates, é un movemento de ideas que estimula a reflexión e a divulgación transparente dos resultados desa reflexión sobre os mecanismos e instrumentos de dominio do capital, sobre os medios e as accións de resistencia e de superación dese dominio, sobre as alternativas propostas para solucionar os problemas de exclusión e desigualdade social que están sendo creados, tanto internacionalmente como no interior dos países, polo proceso de globalización capitalista, coas súas dimensións racistas, sexistas e destructivas do medio ambiente.
O Foro Social Mundial, como espazo de intercambio de experiencias, estimula o mutuo coñecemento e o recoñecemento por parte das entidades e movementos participantes, valorando o intercambio, en especial daquilo que a sociedade constrúe para centrar a actividade económica e a acción política na atención ás necesidades do ser humano e o respecto pola natureza, tanto para a xeración actual como para as futuras.
O Foro Social Mundial, como espazo de articulación, busca fortalecer e crear novas articulacións nacionais e internacionais, entre entidades e movementos da sociedade, que aumenten, tanto na esfera pública como na privada, a capacidade de resistencia social non violenta ao proceso de deshumanización que vive o mundo e á violencia utilizada polo Estado, ademais de fortalecer aquelas iniciativas de humanización que están en curso a través da acción deses movementos e entidades.
O Foro Social Mundial é un proceso que estimula ás entidades e movementos participantes a que coloquen as súas accións locais e nacionais xunto ás instancias internacionais, como cuestións de cidadanía planetaria, introducindo na axenda global as prácticas transformadoras que estean vivenciando para a construción dun novo mundo máis solidario.

Aprobada e adoptada en São Paulo, o 9 de abril de 2001, polas entidades que constitúen o Comité de Organización do Foro Social Mundial. Aprobada con modificacións polo Consello Internacional do Foro Social Mundial o día 10 de xuño de 2001.

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Martiño Noriega Sánchez

2011-07-06T02:33:00.001+02:00

Martiño Noriega Sánchez, alcalde de Teo.

Martiño Noriega Sánchez -A Coruña 1975, é médico. Desde os 4 anos viviu no concello de Teo. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, realizou a especialidade en Medicina de Familia na área de Santiago de Compostela e até xullo de 2007 traballou como médico coordinador na Fundación de Urxencias Sanitarias do 061.

Despois de militar na asociación de estudantes universitarios CAF, e de ser representante dos estudantes no claustro da Universidade de Santiago, dende 1996 comezou o traballo político no BNG de Teo e en 2000 converteuse en voceiro desta formación no concello. En 2006 entrou no Consello Nacional do BNG, e logo das eleccións municipais de 2007 converteuse en alcalde de Teo, cun goberno en minoría. En 2011 volveu ser elixido alcalde ao acadar a maioría absoluta. Ligado ao BNG, Martiño Noriega é membro do Encontro Irmandiño.

Teo é un concello que pertencente á comarca de Santiago. Segundo o IGE no 2009 había 17.807 habitantes.

Web oficial do Concello de Teo:
http://www.concellodeteo.com/

Martiño Noriega Sánchez, no buscador de Google:

Reflexións e comentarios de Martiño:

"As institucións son ferramentas (non as únicas) onde os partidos políticos poden intentar transformar a realidade e que as mesmas así deben ser entendidas".

"A día de hoxe téndese moito a compartimentar cidadanía e política en campos afastados, algo que eu penso que non é bo. Eu son un convencido da democracia participativa e coido que todos e todas, en maior ou menor medida, facemos política cando opinamos e nos posicionamos sobre o modelo de sociedade que queremos para nós e os nosos fillos e fillas".

Entrevista de interese:

Entrevista con Martiño Noriega, o primeiro alcalde galego en tomar medidas contra o Teito do Petróleo

A súa conta no facebook.

correo-e: martinhonoriega@gmail.com

Fonte: propia, web do Concello.

|||||||||||||||||

Tareixa Ledo Regal

2011-07-06T01:25:00.005+02:00

Tareixa Ledo Regal, socióloga, activista feminista, especialista en Terapia do Reencontro.

Tareixa Ledo, é Licenciada en Ciencias Sociais e Políticas; máster en Estudos de Xénero e en Terapia de Reencontro. Na actualidade traballa no Sindicato Labrego Galego (SLG) en tarefas de formación e organización interna. Nacida fóra de Galicia, acabou asentando en Romariz (Abadín), onde viviu durante 15 anos. Foi nese tempo cando naceu nela unha atracción vertebradora polo mundo labrego, unha cordialidade fonda que non pasa pola nostalxia dun tempo pasado, senón por unha ollada crítica que nos últimos anos desenvolveu unha clara perspectiva de xénero.

Fonte: Irimia, propia.

Web oficial do Sindicato Labrego Galego - comisións Labregas:
http://www.sindicatolabrego.com/

Video de interese:

Tareixa Ledo Regal, autora do libro "Lidia Senra Rodríguez. Historia dun liderado entrañable", de Edicións Laiovento, durante a presentación do mesmo. Auditorio de Galiza, 18 de decembro de 2010.

|||||||||||||||||||||||||

Lois Rodríguez Martínez

2011-07-06T01:20:00.079+02:00

Lois Rodríguez Martínez - Ferrol 1959, cofundador da Asociación de Medios en Galego.

Lois Rodríguez, ademais de emprendedor de varios proxectos empresariais relacionados coa comunicación, o desenho e a creación, foi o editor dun medio senlleiro na rede, nun principio como portal galego da comunicación, que uniu a miles de galegas e galegos espallados por diferentes lugares do planeta a través da rede. E despois como informativo diario con máis de 20.000 visitas diarias. Vieiros foi durante 15 anos a referencia informativa da Galiza. O 24 de Xullo de 2010, pechaba por problemas, que o propio Lois explica nunha carta publicada no propio medio: "Até sempre". Non só a presencia do do galego como lingua normal, está presente en todas as iniciativas, senón que o propio idioma, foi e é suxeito de importantes proxectos emprendidos. Independencia, diversidade, pluralidade e compromiso.

Lois mantén unha conta no facebook, restrinxida.

Asociación de Medios Escritos en Galego
http://vello.vieiros.com/ame/

|||||||||||||||||||||